เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หัวใจที่แขวนค้างมาตลอดของไป่ลั่วก็กลับลงมาอยู่ที่เดิมในที่สุด
ยังดีที่เขายังไว้หน้าเธออยู่บ้าง
เซี่ยหมานหนิงหัวเราะเบา ๆ “เด็กคนนี้เชื่อฟังมาตั้งแต่เล็ก ฉันยังเป็นห่วงว่าอยู่ข้างนอกคนเดียวจะโดนรังแก”
“ไม่หรอกครับ”
เซี่ยหมานหนิงพยักหน้า “อย่างนั้นก็ดี คุณครูจะอยู่ทานข้าวด้วยกันไหม”
ไป่อวี่ตัดบทเธอ “แม่ ผมตั้งใจจะชวนเขาออกไปกินข้าวอยู่แล้ว อาเจี้ยนช่วยหางานให้ผม ผมก็ต้องขอบคุณเขาสิ พอกลับมาก็นึกได้ว่าอยากพาลั่วลั่วไปด้วย จะได้ออกไปเที่ยวกัน”
หัวใจไป่ลั่วกระตุกวูบ ไป่อวี่นี่มันหาเรื่องหลอกกินน้องสาวอีกแล้ว
เธอไม่อยากเจอฉีเจี้ยนแล้ว หนึ่งเดือนเต็ม เธอลืมเขาไปหมดแล้ว
เธอหันไปยกชาให้ฉีเจี้ยน “ศาสตราจารย์ฉี ลองชิมดูนะคะ อร่อยมากเลยค่ะ”
“ได้ ขอบคุณ”
ไป่ลั่วสบตากับเขา รู้สึกว่าสายตาที่เขามองเธอเปลี่ยนไปแล้ว…
แต่เปลี่ยนเป็นแบบไหน เธอเองก็อธิบายไม่ถูก
ในเมื่อเขาไม่มาหาเธอตลอดหนึ่งเดือน ก็แปลว่าเขาหาเธอไม่เจอ!
ครั้งก่อนยังกล้ามาหลอกเธออีก
ดีนะที่เธอไม่เชื่อ
เซี่ยหมานหนิงหันมามองไป่ลั่ว “ลั่วลั่ว ถ้าอย่างนั้นก็ออกไปเที่ยวกับพี่ชายเถอะ”
ไป่ลั่วกำลังจะปฏิเสธ แต่ไป่อวี่กลับตัดบท คว้าแขนเธอเอาไว้
“ไปกันเถอะ พี่พาไปเที่ยว”
ไป่ลั่ว: …
เธอกำหมัดแน่น ถ้ามีโอกาสล่ะก็ เธอจะชกไป่อวี่สักหมัดจริง ๆ เป็นคนที่หลอกกินน้องสาวได้เก่งที่สุดสมชื่อ
เซี่ยหมานหนิงได้แต่จนใจ ตะโกนไล่หลังว่า “ดูแลน้องสาวให้ดี ๆ ล่ะ!”