วันถัดมา
ไป่ลั่วบอกเซี่ยหมานหนิงว่าตัวเองจะไปสัมภาษณ์งาน แต่ที่จริงแล้วเธอจะไปดูโฮมสเตย์ที่ซื้อไว้ริมทะเลสาบเอ่อร์ไห่
โฮมสเตย์แห่งนี้มีห้องทั้งหมดหกห้อง ไป่ลั่วเก็บไว้ให้ตัวเองหนึ่งห้อง ส่วนอีกห้าห้องปล่อยเช่า
แทบทุกวันห้องเต็มหมด
ยิ่งตอนนี้เป็นช่วงปิดเทอมฤดูร้อน ผู้คนยิ่งพลุกพล่านเป็นพิเศษ...
เธอจ้างนักศึกษาจบใหม่มาดูแลแผนกต้อนรับหนึ่งคน และจ้างป้าอีกคนมารับผิดชอบเรื่องความสะอาด
ห้องมีไม่มาก ทั้งสองคนจึงจัดการได้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
ไป่ลั่วเดินเข้าไปแล้วเรียกเสียงหนึ่งว่า “เสี่ยวไน่”
เสี่ยวไน่ได้ยินเสียงคุ้นหูจึงเงยหน้าขึ้น “เจ้าของร้านมาแล้วเหรอคะ”
เธอขานรับ “ซื้อชานมมาฝากเธอกับป้าด้วย เดี๋ยวเอาไปให้ป้าทีหลังนะ”
เสี่ยวไน่หัวเราะเบา ๆ “ค่ะ ๆ เจ้าของร้านแบบคุณนี่ดีจริง ๆ เลย!”
ไป่ลั่วแทบทุกครั้งที่มาก็มักจะซื้อของกินมาฝากพวกเธอ หลัก ๆ คือไม่อยากให้ลูกน้องต้องลำบาก...
“วันนี้เป็นยังไงบ้าง”
“ดีมากเลยค่ะ ห้องเต็มหมดแล้ว ยกเว้นห้องของคุณ”
“ห้องของฉันไม่ปล่อยเช่า”
“รู้แล้วค่ะ”
ไป่ลั่วเดินไปยังห้องที่เก็บไว้ให้ตัวเองโดยเฉพาะ ห้องนี้สวยมาก เหมาะกับชีวิตปลาเค็มปล่อยพังของเธอสุด ๆ
หน้าต่างกระจกบานใหญ่เต็มผนังหันหน้าออกไปทางทะเลสาบเอ่อร์ไห่ บนระเบียงด้านนอกมีเก้าอี้กระเช้าแขวนอยู่ ม่านโปร่งบางพลิ้วไหวเบา ๆ ตามแรงลมจากทะเลสาบ
“สบายสุด ๆ ไปเลย!”
ไป่ลั่วนอนลงบนเตียง กลิ้งไปมาหลายรอบ ตอนเรียนปีสี่ เธอเคยมาพักอยู่ที่นี่ระยะหนึ่ง