ใบหน้าของเขาแทบไม่มีไขมันส่วนเกินเลย สันจมูกโด่งสูง ดวงตาลึกล้ำ แม้แต่ขนตาก็ยังยาวมาก
อีกทั้งยังมีบุคลิกสุขุมมั่นคง ต่างจากความรู้สึกที่เซียซวินมอบให้เธอ
เธอชอบผู้ชายแบบฉีเจี้ยนจริง ๆ
ไป่ลั่วหลุบตาลง ไม่กล้ามองเขา ทั้งที่อยากอาศัยฤทธิ์เหล้าจูบเขาเหลือเกิน!
แต่ดูเหมือนเธอจะยังไม่เมาถึงขั้นนั้น
แต่ก็อยากจูบเขามาก ถ้าอาศัยฤทธิ์เหล้าจูบเขาขึ้นมาจะเป็นยังไงนะ?
ฉีเจี้ยนยืนตัวเกร็งมาตลอด มือทั้งสองข้างก็ไม่กล้าแตะต้องเธอ ยืนเว้นระยะห่างเอาไว้
ไป่ลั่วได้ยินว่าเสียงด้านนอกเงียบไปแล้ว จึงกระซิบถามเขาเบา ๆ ว่า “พี่ชายฉันน่าจะไปแล้วใช่ไหม?”
“อืม...”
ไป่ลั่วเงยหน้าจ้องริมฝีปากเขา ดูเซ็กซี่จัง ต้องจูบแล้วรู้สึกดีแน่ ๆ!
เธอหลับตาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจจะออกไป จูบไม่ได้ ข้ามเส้นไม่ได้ เขายังเป็นอาจารย์อยู่
ปลายนิ้วของเธอแตะกลอนประตู ก็ถูกเขาดึงกลับมา ไป่ลั่วไม่ทันระวังจึงพุ่งเข้าไปในอ้อมแขนเขาเต็ม ๆ
อุ่นจัง แถมยังแน่นด้วย
เธอหยุดอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้า กลืนน้ำลายลงคอ ทำท่าราวกับจะปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามใจ
เธอยกมือขึ้นลูบริมฝีปากเขา “ศาสตราจารย์ฉี ริมฝีปากของคุณดูน่าจูบจัง ฉันอยากจูบ”
ยังไม่ทันที่เขาจะอนุญาต เธอก็เขย่งปลายเท้าขึ้นจูบเขา ทว่าทันทีที่ริมฝีปากสัมผัสกัน เธอก็ชะงักงัน
ให้ตายสิ!
ทำไมเธอถึงจูบเขาไปแบบงง ๆ ได้ คำว่าใคร่เป็นดั่งคมมีดบนหัว แต่ตอนนี้เธอควรจัดการเรื่องนี้ยังไงดี