ไป่ลั่วยกยิ้มบาง ๆ ในเมื่อเซียซวินอยากเล่นกับเธอ งั้นเธอก็จะเล่นด้วย
เธออยากรู้นักว่าใครจะพังก่อนกัน
“ไม่เป็นไร ลองดูก็ได้”
ปลายนิ้วของไป่ลั่วเพิ่งแตะขอบแก้ว เงาร่างคุ้นตาก็เดินเข้ามาทางประตูบาร์ เป็นคนที่เธอไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิต
เธอรีบยกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียวหมด รสขมแผ่ซ่านอยู่บนปลายลิ้น
เซียซวินแค่นหัวเราะเบา ๆ
“น่าสนใจจริง ๆ”
เขากำลังจะเดินจากไป ไป่ลั่วกลับคว้ากางเกงของเขาเอาไว้ เกือบจะกระชากลงมา โชคดีที่เซียซวินคว้าไว้ได้ทัน
“คุณ…ทำอะไรน่ะ?”
เขาเคยเจอคนที่ขอเพิ่มแอปแชทจีน แต่ไม่เคยเจอใครที่เพิ่งเจอกันก็คิดจะถอดกางเกงเขาแล้ว
ไป่ลั่วดึงเขามาบังอยู่ตรงหน้า พอจะบดบังสายตาของฉีเจี้ยนกับไป่อวี่ได้
เธอปฏิเสธคำชวนไปกินข้าวของไป่อวี่ไปแล้ว ถ้าถูกเห็นอยู่ที่นี่ เขาต้องกลับไปบอกเซี่ยหมานหนิงแน่!
จะให้เขารู้ไม่ได้เด็ดขาด
ให้ตายสิ ไม่คิดเลยว่าจะบังเอิญขนาดนี้ พวกเขากินข้าวเสร็จแล้วแวะมาเที่ยวบาร์กัน
ไป่ลั่วอยากจะตายให้รู้แล้วรู้รอด รู้อย่างนี้เธอไม่มาหรอก
จนกระทั่งพวกเขาเดินพ้นไปจากตรงหน้า ไป่ลั่วถึงค่อยถอนหายใจโล่งอก แล้วตบกางเกงของเขาเบา ๆ
“ขอโทษนะ แค่เรื่องบังเอิญน่ะ”
เซียซวินแค่นหัวเราะ ก่อนจะเชยคางเธอขึ้น
“บังเอิญ? หรือจงใจ?”
เมิ่งชื่อปัดแขนของเขาออก “คุณทำอะไรน่ะ กล้ามาลงไม้ลงมือต่อหน้าฉันเลยหรือไง?”
ไป่ลั่วผลักมือเขาออกแล้วหัวเราะแห้ง ๆ “บังเอิญจริง ๆ อย่าคิดมากเลย”