ไป่ลั่วเบ้ปาก ไม่ตอบเธอ
เธอแกะของขวัญออกดู สร้อยคอทองคำที่ไป่อวี่ให้ตอนนี้สวมอยู่บนคอแล้ว
ของเมิ่งชื่อเป็นกำไลข้อมือเส้นงาม ดูประณีตและสวยมาก
ส่วนของขวัญจากอีกสามคนที่เหลือล้วนเรียบง่ายเหมาะสม ไป่ลั่วชอบทั้งหมด
ส่วนของฉีเจี้ยน...
ปากกาด้ามนี้เธอไม่ได้ใช้ อย่างมากก็เก็บไว้สะสม
แต่ปากกาด้ามนี้หรูหรามากจริง ๆ
เธอลองค้นหาในอินเทอร์เน็ตดู ปรากฏว่าราคาตั้งห้าพันหยวนต่อด้าม!
ใจกว้างเกินไปแล้ว...
เทียบกับเงินที่เขาโอนให้เธอแล้ว ของขวัญชิ้นนี้ก็ถือว่าน้อยจริง ๆ
แต่สถานะของเธอไม่เหมือนกัน คนหนึ่งเป็นคนรัก อีกคนเป็นน้องสาวของเพื่อน เขาจะเปลืองเงินเกินไปหรือเปล่า
เธอหยิบปากกาขึ้นมาสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่เห็นว่ามีอะไรพิเศษ จึงวางกลับลงในกล่องบรรจุ
ด้านในฝาปากกาด้ามนี้สลักตัวอักษรสี่ตัวว่า บีแอลเอ็กซ์วาย เพียงแต่เธอไม่เห็น
ฉีเจี้ยนเองก็เดิมพันว่าเธอจะไม่เห็น...
พอเก็บของเรียบร้อย ไป่ลั่วก็ขึ้นเตียงอย่างอารมณ์ดี ตั้งใจจะไถดูวิดีโอสักพัก แต่ซ่งจือสวี่กลับปิดไฟเสียก่อน
เธออดพูดไม่ได้ว่า “เป็นคุณหนูดี ๆ ไม่ชอบ ทำไมถึงต้องมาหอพักแคบ ๆ ซอมซ่อนี่เบียดกับฉันด้วย?”
เธอน่ารำคาญจริง ๆ!
ถ้าอยู่นิ่ง ๆ เงียบ ๆ ก็ยังพอว่า แต่นี่ดันชอบหาเรื่องไป่ลั่วอยู่เรื่อย
เธอแค่นเสียง “ฉันเต็มใจ คุณจะทำอะไรฉันได้ล่ะ?”
“เด็กน้อยชะมัด!”
ไป่ลั่วสวมหูฟัง ฉีเจี้ยนส่งข้อความเสียงมาให้เธอหนึ่งข้อความ
“ที่รัก นอนหรือยัง?”