ฉีเจี้ยนหัวเราะเบา ๆ “น่าสนใจจริง ๆ เธอคิดจะขึ้นคร่อมฉันยังไงนะ ฉันสงสัยจัง”
“ก็… ถอดเสื้อผ้าของคุณออก แล้วใช้มือลูบ จากนั้นก็… บุกขึ้นไปเลยค่ะ…” ไป่ลั่วพูดอย่างอ้อมค้อมที่สุดแล้ว
“ได้สิ ที่รัก ฉันจะรอเธอ”
ไป่ลั่วกระแอมเบา ๆ สองสามครั้ง “เอาละ ฉันอยากนอนแล้ว คุณก็รีบนอนนะ”
“ราตรีสวัสดิ์ ที่รัก”
ไป่ลั่ววางสาย แล้วกลับไปหางานในเว็บหางานจีนแห่งหนึ่ง
เธอไม่เชื่อหรอกว่าตัวเองจะหาที่ฝึกงานดี ๆ ไม่ได้
แต่ผลลัพธ์คือหาไม่ได้จริง ๆ สาขาที่เธอเรียน ถ้าไม่สอบเข้ารับราชการหรือสอบบรรจุครู ก็ต้องไปเป็นครู หางานยากจริง ๆ
ไป่ลั่วหาไปหามาก็เริ่มหงุดหงิด เลยตัดสินใจเข้านอนเสียเลย
วันต่อมา
ไป่ลั่วไปมหาวิทยาลัยตามปกติ ตอนใกล้ถึงประตูมหาวิทยาลัย รถเก๋งสีดำคันหนึ่งก็ค่อย ๆ แล่นตามมาอยู่ข้าง ๆ เธอ
ไป่ลั่วกำลังสงสัยอยู่ คนข้างในก็ลดกระจกลง ที่แท้เป็นฉีเจี้ยน…
แค่ไปเรียนยังบังเอิญเจอเขาได้อีกเหรอเนี่ย?
ไป่ลั่วร้องทัก “สวัสดีค่ะ ศาสตราจารย์ฉี บังเอิญจังเลยนะคะ”
“ขึ้นรถ”
“เอ๊ะ? อีกไม่กี่ก้าวก็ถึงแล้วค่ะ ฉันเดินเข้าไปเองได้”
ถ้าซ่งจือสวี่เห็นเข้า คงอิจฉาจนคลั่งแน่
“ฉันจะไปส่งเธอข้างใน”
ไป่ลั่วลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่เห็นเขาจ้องเธอไม่วางตา ก็ไม่สะดวกจะปฏิเสธ
“ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ ศาสตราจารย์ฉี”
เธอเดินไปที่เบาะหลัง พอเปิดประตูออกก็ชะงักไปชั่วขณะ สบตากับซ่งจือสวี่เข้าพอดี
ไม่มีใครบอกเธอเลยว่าซ่งจือสวี่อยู่ในรถด้วย!!!