เธอส่งข้อความไปหาหมู่ยวี่
【นอกจากคุณกับจูเจี้ยนแล้ว หาคนมาเป็นเพื่อนเล่นเกมรับจ้างให้ฉันอีกสองคน】
อีกฟากหนึ่ง เจียงซวี่ได้รับข้อความก็ลุกพรวดขึ้นมาทันที
“รวยจริง ๆ เลยนะ ลูกพี่ลูกคนนั้นให้เงินเธอไปเท่าไรกัน ถึงได้จ้างเพื่อนเล่นเกมรับจ้างทีเดียวตั้งสี่คน”
เขาส่งข้อความไปหาฉีเจี้ยน
บัญชี koi:【ลูกพี่ คุณให้รางวัลพี่สะใภ้อีกแล้วเหรอครับ พี่สะใภ้จ้างเพื่อนเล่นเกมรับจ้างทีเดียวสี่คนเลยนะครับ แถมมีคุณอยู่ด้วย】
บัญชีปริศนา:【……】
บัญชีปริศนา:【หาสองคนที่ไม่พูดมาช่วยตบตาไปก่อน】
ตอนนี้ฉีเจี้ยนกำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์ ชื่นชมสิ่งที่ไป่ลั่วทำเมื่อคืน
ไม่ว่าจะมองตอนไหน เขาก็รู้สึกว่าเธอน่ารักอยู่ดี
เขาถอดชุดรัดรูปของจอมมารเอี้ยนจู่ออกแล้ว สำหรับเขามันรัดเกินไป
แต่ในเมื่อไป่ลั่วอยากดู เขาก็ต้องตามใจเธออยู่แล้ว
เขาเข้าเกมไปเล่นกับไป่ลั่วสองสามตา ตลอดทั้งเกมมีแค่ไป่ลั่วกับเจียงซวี่ที่คุยกัน ส่วนคนอื่น ๆ เงียบเป็นใบ้กันหมด
ฉีเจี้ยนไม่ชอบให้เธอคุยกับผู้ชายคนอื่น
เขามีความหวงแหนสูงมาก อยากให้ไป่ลั่วเล่าให้ฟังตลอดเวลาว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่
ทั้งที่ยังไม่ได้คบกัน เขาก็เป็นแบบนี้แล้ว เขาไม่กล้าคิดเลยว่าถ้าคบกันขึ้นมาจะทำอะไรกับไป่ลั่วบ้าง……
หลังเรียนจบ เขาก็จะไม่ยอมให้เธอหนีไปไหนเหมือนกัน
เจียงซวี่ถามไป่ลั่วว่า “พี่ครับ ระหว่างผมกับจูเจี้ยน ใครเล่นเก่งกว่ากันครับ”
ไป่ลั่วเงียบไปครู่หนึ่ง “ถ้าต้องเทียบกันจริง ๆ ฉันว่าจูเจี้ยนเล่นเก่งกว่านะ”