เธอรีบเดินกลับไป พลางสูดปากเป็นระยะ เจ็บชะมัด นี่มันเจ็บจริง ๆ!
ตอนนั้นยังไม่รู้สึกอะไร แต่ตอนนี้อาการตามมาหนักเอาเรื่อง
ฉีเจี้ยนมองแผ่นหลังของเธอผ่านหน้าต่าง แล้วหัวเราะเสียงต่ำ
“ที่รัก อย่าโทษฉันเลยนะ เธอเป็นคนเล่นกับไฟก่อนเอง”
ทุกอย่างที่คุยกันบนโลกออนไลน์ เขาเชื่อสนิทใจหมด
……
พอกลับถึงบ้าน ไป่ลั่วก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงทันที พยายามนึกย้อนว่าเมื่อคืนตัวเองทำอะไรลงไปบ้าง
นึกไม่ออก
ในหัวมีแต่ภาพที่เธอโยนเงินใส่หน้าเขา
“ไป่ลั่วเอ๊ย! เมาแล้วกล้าขึ้นก็จริง แต่ไม่ได้หมายความว่าจะให้เธอเป็นฝ่ายขึ้นคร่อมเขานะ!”
เธอเอามือทั้งสองข้างปิดหน้า ต่อไปจะเอาหน้าไปเจอฉีเจี้ยนได้ยังไง……
เธอดันชอบเขาขึ้นมาจริง ๆ แล้วยังให้เขารับผิดชอบอีก
ที่สำคัญคือเธอยังจำความรู้สึกสุดฟินเมื่อคืนไม่ได้เลย ทำเอารู้สึกขาดทุนสุด ๆ!
ขาดทุนสุด ๆ!
ถึงจะมีโอกาสได้ขึ้นคร่อมเขาจริง ๆ ก็ไม่มีโอกาสจำความรู้สึกนั้นได้อยู่ดี
“ฉีเจี้ยน! ไอ้ผู้ชายเหยียบเรือสองแคม คนหนึ่งในโลกออนไลน์ อีกคนในชีวิตจริง!”
“บ้าจริง!”
ไป่ลั่วโกรธมาก เธอไม่ชอบแบบนี้เลย
เธอกดรับเงินหนึ่งหมื่นหยวนคืนมาก่อน จากนั้นก็เปลี่ยนไปใช้บัญชีรอง เมื่อคืนเขาก็ไม่ได้ส่งข้อความหาเธอจริง ๆ
ปลาเค็มปล่อยพัง:【พี่คะ เมื่อคืนทำไมไม่ส่งข้อความหาฉัน ฉันรอพี่อยู่ตลอดเลย】
.:【กำลังอยู่กับใครบางคน……】
ปลาเค็มปล่อยพัง:【พี่ไม่รักฉันแล้วเหรอ?】
.:【รักสิ ชาตินี้พี่รักเธอคนเดียว】