เขาถอดเสื้อเชิ้ตออก “ไม่รู้จะพูดยังไงเหรอ? หรือว่าคุณไม่เต็มใจ?”
ไป่ลั่วส่ายหน้า “ก็ไม่เชิง แค่รู้สึกแปลก ๆ ฉันเอาแต่คิดว่าคุณเป็นอาจารย์”
มันทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังมีอะไรกับอาจารย์
แบบนี้ถูกต้องเหรอ?
“งั้นก็เปลี่ยนสถานะใหม่ รอฉันแป๊บหนึ่ง” เขาเดินออกไป ไป่ลั่วไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไร
แต่รู้สึกไม่ค่อยดีเอาเสียเลย...
ที่แท้เขาไม่ได้โถมเข้าใส่ทันที แต่กลับค่อย ๆ ทำอย่างไม่รีบร้อน ผู้ชายโรคจิตคนนี้ต้องกำลังเตรียมไม้เด็ดอยู่แน่ ๆ
เธอเดินเท้าเปล่าเข้าไปใกล้ ๆ แล้วยื่นหน้าออกไปแอบดูว่าเขาทำอะไร ก่อนจะพบว่าเขากำลังดื่มเหล้าอยู่ตรงเคาน์เตอร์บาร์...
เป็นไวน์แดงที่ใส่น้ำแข็งไว้สองสามก้อน
ฉีเจี้ยนเหลือบมองเธอ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “ที่รัก อยากรู้อยากเห็นขนาดนั้นก็เข้ามาสิ”
ไป่ลั่วเขย่งปลายเท้าเดินเข้าไป “คุณกำลังดื่มเหล้าเหรอ? ขอฉันดื่มด้วยหน่อยสิ”
ดื่มแล้วจะได้กล้าขึ้น...
เมาแล้วก็จะไม่รู้อะไรทั้งนั้น
“ไม่ให้ ความจำคุณไม่ค่อยดี เมาแล้วก็ลืมหมด ฉันอยากให้คุณทำตอนที่ยังมีสติ”
เขาดึงเธอเข้ามาแล้วอุ้มขึ้นไปนั่งบนเคาน์เตอร์บาร์ “ทำไมไม่ใส่รองเท้า พื้นเย็นนะ”
“ก็คุณเรียกฉันมานี่”
ฉีเจี้ยนยันมือทั้งสองข้างลงบนเคาน์เตอร์บาร์ กักเธอไว้ในอ้อมแขน “หืม? ฉันเรียกคุณมา แต่ไม่ได้เรียกให้เดินเท้าเปล่ามานี่”
ไป่ลั่วคว้าขวดไวน์แดงที่วางอยู่ข้าง ๆ มา ยกดื่มอึกใหญ่ กลัวว่าเขาจะแย่งไป เธอดื่มรวดเร็วเสียจนของเหลวสีแดงไหลออกจากมุมปาก