ไป่ลั่วรู้สึกว่าตัวตนของตัวเองใกล้จะถูกเปิดโปงแล้ว เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วบล็อกเขาทันที
เพื่อความไม่ประมาท เธอยังยกเลิกบัญชีรองด้วย
ฉีเจี้ยนที่อยู่ข้างหน้ากำลังจะลองดูว่าเธอบล็อกเขาหรือยัง ผลคือพอส่งข้อความไปก็มีเครื่องหมายอัศเจรีย์สีแดงเด้งขึ้นมา
เห็นชัดเจน...
แถมยังบาดตาสุด ๆ
เขาหยุดเดิน ยกมือดันแว่นบนสันจมูก น้ำเสียงเย็นเยียบเอ่ยว่า “ที่รัก เดิมทีฉันกะว่าจะปล่อยเธอไปนะ”
“หืม?”
ไป่ลั่วไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เธอเงยหน้ามองเขาแล้วดับหน้าจอโทรศัพท์
ฉีเจี้ยนหันกลับมา ก้าวเข้าหาเธอ “จะปฏิเสธฉันก็ไม่เป็นไร ไม่อยากรับผิดชอบก็ไม่เป็นไร”
“แต่ทำไมถึงบล็อกฉันอีกแล้ว?”
ไป่ลั่วเบิกตากว้าง เซถอยหลังไปสองก้าว เธอพูดตะกุกตะกักว่า “ฉะ...ฉันไม่ได้บล็อกคุณนะ”
“นี่เป็นครั้งที่สองแล้ว” เขายื่นมือมาคว้าข้อมือเธอ แล้วกระซิบข้างหูเสียงเบา “เดิมทีฉันคิดจะปล่อยเธอไป ไม่อยากเปิดโปงเธอ แต่เธอไม่เชื่อฟังเกินไปแล้ว”
ไป่ลั่วตัวสั่นวูบ ผู้ชายคนนี้เจ้าเล่ห์เกินไปแล้ว เห็นชัดว่าเขารู้ตัวตนของเธอแล้ว
สมองของเธอขาวโพลน ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้จะตอบเขาอย่างไร
เขารู้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!
ที่ผ่านมาทั้งหมด เขาเล่นงานเธอมาตลอด...
ไป่ลั่วก้มหน้า กัดริมฝีปากล่างแน่น ในใจพร่ำถามว่าจะทำอย่างไรดี
ฉีเจี้ยนเชยคางเธอขึ้น “หืม? พูดไม่ออกแล้วเหรอ นัดฉันออกมาแล้วตั้งใจจะเบี้ยวนัด จากนั้นก็หนีไปงั้นหรือ?”
ไป่ลั่วส่ายหน้าโดยไม่รู้ตัว แต่ก็คิดข้อแก้ตัวอะไรไม่ออก