หน้าผับ
ไป่ลั่วเดินตามซ่งจือสวี่เข้าไปในห้องส่วนตัว บนโต๊ะมีเครื่องดื่มแอลกอฮอล์วางอยู่ไม่น้อย เธอชี้ไปยังเหล่านั้น “งานของเธอวันนี้คือดื่มพวกนี้ให้หมด”
ไป่ลั่วทำหน้าลำบากใจ ก่อนเอ่ยอย่างอ้อมค้อมว่า “คุณซ่ง ฉันแค่อยากหาเงินนิดหน่อยเอง นี่คุณจะเอาชีวิตฉันเลยหรือไง”
เธอนั่งลงบนโซฟา กอดอก “ฉันไม่สน ในเมื่อรับเงินไปแล้ว ก็ทำงานนี้ให้เรียบร้อย”
ให้ตายเถอะ เงินหายาก แถมยังต้องมาเจอคุณหนูเอาแต่ใจที่รับมือยากอีก
“ได้ ดื่มก็ดื่ม ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับฉันหรอก” คอแข็งของเธอใช้ได้ทีเดียว บางทีคงถ่ายทอดมาจากไป่เจิ้นชวน
“เร็วเข้า ฉันจะถ่ายคลิปตอนเธอเมาแล้วส่งให้อาเจี้ยนดู” เธอไม่มีความอดทน ตั้งแต่เมื่อวานก็อยากเจอเขาให้เร็วที่สุด อยากเข้าไปกอดเขาจากด้านหลัง
ไป่ลั่วถอนหายใจ พลางดื่มไปพูดไป “คุณหนู คุณมีแนวโน้มชอบถูกทำร้ายหรือเปล่าเนี่ย”
เมื่อวานฉีเจี้ยนปฏิเสธเธอขนาดนั้นแล้ว เธอยังจะวิ่งเข้าไปหาเขาอีก
หน้าหนาเอาเรื่องเหมือนกัน
บางครั้งไป่ลั่วก็แอบอิจฉาที่เธอใช้ชีวิตได้อย่างไม่อายใคร อย่างน้อยในโลกของเธอก็ไม่มีคำว่า “กระอักกระอ่วน”
ซ่งจือสวี่กัดฟันแน่น เร่งเธอว่า “เร็วเข้า ถ้าอาเจี้ยนไม่มา ก็แปลว่าเมื่อวานเขาโกหกฉัน แต่ถ้าเขามา ฉันจะปล้ำเขาเลย!”
เธอคิดไว้แล้วว่านี่เป็นวิธีที่ดีที่สุด จะได้บังคับให้เขารับผิดชอบต่อตัวเอง