สถานีเสบียงแห่งสุดท้ายในเขตชานเมืองฝั่งตะวันตกของนครหลงจิง ตั้งอยู่ข้างถนนร้างสายหนึ่ง
เลยจากนี้ไป บนระบบนำทางก็ไม่มีถนนปกติแล้ว
ตรงทางแยกมีป้ายเตือนตั้งอยู่สามป้าย
ห้ามบุกรุก
เขตปนเปื้อนทางจิต
หากได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือ ห้ามเดินตามเสียงเข้าไปใกล้
เจียงหานยืนอยู่หน้าป้ายแผ่นสุดท้าย พลางมองมันอยู่สองครั้ง
ใต้ป้ายมีรองเท้าผ้าเก่าสีซีดคู่หนึ่งถูกทับไว้ หญ้าแห้งงอกขึ้นจากปากรองเท้า ข้างกันมีด้ามอุปกรณ์ตรวจวัดที่หักไปครึ่งหนึ่ง ดูจากสภาพแล้วคงถูกทิ้งไว้ตรงนี้มาหลายปี
ฉินรั่วเวยเดินมาหยุดข้างเขา
“ตั้งแต่ตรงนี้ไป เสียงที่ได้ยินอาจไม่ได้มาจากคนเป็น”
เจียงหานพยักหน้า ก่อนเงยหน้ามองไปข้างหน้า
พื้นที่รกร้างแผ่กว้างออกไปไกลสุดสายตา
ไม่มีต้นไม้ มีเพียงเนินดินสูงต่ำไม่เสมอกัน ระหว่างเนินมีชั้นกระดูกสีขาวโผล่ให้เห็น บางส่วนถูกดินกลบ บางส่วนพาดขวางอยู่ท่ามกลางสายลม
แร้งสีเทาดำสิบกว่าตัวบินวนอยู่บนท้องฟ้า
คอเปลือยไร้ขนของพวกมันยาวผิดปกติ ปลายจะงอยปากมีหมอกสีเทาเกาะอยู่ ไม่ว่าบินผ่านตรงไหน แสงริบหรี่ของวิญญาณตกค้างตรงนั้นก็จะวูบไหวแล้วดับลง
【แร้งกลืนวิญญาณ】
【ระดับ: 24】
แววตาของเจียงหานเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย
แม้แต่สัตว์เดรัจฉานพวกนี้ก็ยังรู้จักมาหากินง่าย ๆ ที่นี่
เขายังไม่รีบลงมือ แต่บันทึกสิทธิ์ผ่านทางของตนลงในเครื่องควบคุมเขตเตือนภัยรอบนอกก่อน
หลักเขตชั่วคราวสว่างขึ้นเป็นแสงสีเขียว
【ปฏิบัติการพิเศษของหน่วยลับ อนุญาตให้เข้า】
เจียงหานก้าวข้ามแนวเตือนภัย
ทันทีที่ฝ่าเท้าแตะพื้น ความเย็นยะเยือกสายหนึ่งก็ไต่ขึ้นมาตามพื้นรองเท้า
พื้นที่รกร้างเบื้องหน้าพลันสั่นไหว
ถนนพังทลายหายไปแล้ว
เขายืนอยู่บนถนนเก่าสายหนึ่งที่เนืองแน่นไปด้วยผู้คน รอบหูเต็มไปด้วยเสียงร้องไห้และเสียงตะโกน
บางคนอุ้มเด็กวิ่งไปข้างหน้า บางคนลากถุงเสบียงจนล้มลง ผู้คนด้านหลังหยุดไม่ทัน ต่างพากันสะดุดล้มกองกัน
“ประตูเมืองเปิดหรือยัง?”
“คนข้างหน้า หลีกทางหน่อย! แม่ข้าเดินไม่ไหวแล้ว!”
“อย่าเบียด! เด็กหล่นแล้ว ลูกข้าหล่นแล้ว!”
รอยแยกสีเลือดค่อย ๆ เปิดออกบนท้องฟ้าไกลลิบ
ทุกคนบนถนนเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน