เจียงหานเดินไปตามทางโบราณที่พังทลายได้ไม่ถึงร้อยเมตร ฝีเท้าก็พลันหยุดลง
ทิศทางของกลิ่นอายสายหนึ่งที่เชื่อมโยงกับเทวสภาพมาโดยตลอดเปลี่ยนไปแล้ว
ไม่ใช่ข้างหน้า
แต่เป็นใต้เท้า
เขาก้มมองพื้น ระหว่างแผ่นหินสีดำมีแสงเรืองรางเส้นหนึ่งไหลเอื่อย ๆ มันทะลุผ่านพื้นรองเท้า ย้อนตามแนวทางโบราณ ก่อนจะมุดหายไปหลังแนวกำแพงพังของสถานีตรวจการ
ไป๋อู๋ฉางหยุดตามเช่นกัน
「นายท่าน เมื่อครู่ที่ปะทะกันทำให้ผนึกใต้ดินคลายตัว」
เจียงหานหันกลับไป มองไปยังลานด้านหลังสถานี
ที่นั่นมีกองคานหินถล่มทับกันเป็นบริเวณกว้าง ผิวหน้าปกคลุมด้วยโคลนดำแห้งกรัง ตอนเข้ามาเมื่อครู่เขาเคยมองดูแล้ว ใต้กองหินไม่มีความเคลื่อนไหวของวิญญาณที่เห็นได้ชัด
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิม
แท่นฝนชาดผู้พิพากษาปรากฏขึ้นจากทะเลจิต เส้นลายสีแดงคล้ำใต้แท่นส่องวาบซ้ำ ๆ มุ่งตรงไปยังกองซากปรักหักพัง
「ซ่อนของได้มิดชิดดีนี่」
เจียงหานยกมือชี้
「อาภัง ยกของด้านบนออก ระวังอย่าทำของข้างล่างเสียหาย」
หนิวโถวเดินออกมาจากหมอกดำ เขามองคานหิน แล้วมองขวานในมือ
จากนั้นก็เก็บขวานไว้ด้านหลังเงียบ ๆ
คราวนี้นายท่านพูดชัดเจนแล้ว ห้ามทุบ
ครืน!
คานหินที่หนักหลายหมื่นชั่งถูกมือใหญ่ทั้งสองยกขึ้น ก่อนเคลื่อนย้ายไปวางข้าง ๆ อย่างช้า ๆ เผยให้เห็นแผ่นหินดำที่ยังสมบูรณ์ มุมทั้งสี่ตอกหมุดทองแดงไว้ ด้านหน้าสลักใบหน้าผีที่หลับตาอยู่
ใต้ใบหน้าผียังมีตัวอักษรเล็ก ๆ หลายบรรทัดที่แทบถูกขัดจนเลือนหาย
【ยุทโธปกรณ์สำคัญของสถานีตรวจการที่เก็บรักษาไว้】
【หากไม่มีคำสั่งจากสำนักนี้ ห้ามเปิดโดยพลการ】
【สถานีล่มสลาย แต่ยุทโธปกรณ์ยังคงอยู่】
เจียงหานมองอักษรสี่คำสุดท้าย รอยยิ้มบนใบหน้าจางลงเล็กน้อย
สถานีทั้งแห่งพังทลายหมดแล้ว
มีเพียงแผ่นศิลาผนึกประตูนี้ที่ยังสมบูรณ์
หนิวโถวจับขอบแผ่นหิน ลองยกขึ้น แผ่นดินสั่นสะเทือนตามแรง แต่ลายเส้นสีคล้ำแปดสายกลับสว่างขึ้นพร้อมกัน กดแผ่นหินให้กลับลงไปดังเดิม
「นายท่าน ข้างล่างยังมีค่ายกล」