หลังออกจากสถาบัน เจียงหานไม่ได้กลับไปพักผ่อนทันที
เวลาสามวันไม่ได้นานนัก ในเมื่อยืนยันแล้วว่าจะเข้าไปในสมรภูมิโบราณหวงเฉวียน ก็ไม่มีเหตุผลให้เสียเวลาเปล่า
เรื่องแรกที่ต้องทำคือเติมกำลังพล
จากการต่อสู้หลายครั้งเมื่อวาน ทหารผีธรรมดาสูญเสียไปไม่น้อย แม้ตราวิญญาณจะยังไม่แตกสลายและสามารถใช้ต้นกำเนิดยมโลกหล่อหลอมขึ้นใหม่ได้ แต่ตอนนี้ความจุของด่านประตูผีเจียงหานเพิ่มจากสามร้อยเป็นหนึ่งพันแล้ว
มีความจุตั้งหนึ่งพัน แต่พาคนไปแค่หนึ่งร้อย จะไม่เสียของไปหน่อยหรือ
ณ ลานฝึกใต้ดินของสาขาหลินไห่แห่งผู้พิทักษ์รัตติกาล เจียงหานยืนอยู่กลางลานกว้าง
กู้ฉางเฟิงยืนอยู่ไกลออกไป
“แน่ใจนะว่าไม่ต้องให้ฉันปิดกล้องวงจรปิดทั้งหมด?”
“ไม่ต้อง” เจียงหานตอบ
อย่างไรเสีย หมวดความลับระดับเจี่ยหนึ่งก็เข้าควบคุมภาพที่เกี่ยวข้องทั้งหมดโดยอัตโนมัติ ต่อให้เจ้าหน้าที่ทั่วไปถ่ายติดเข้า ก็จะถูกส่งเข้าระบบปิดกั้นทันที
ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งสำคัญที่สุดของเจียงหาน พวกเขาก็มองไม่เห็นอยู่แล้ว
“ด่านประตูผี”
“เปิด!”
ครืน... หมอกดำค่อย ๆ แผ่กระจายออกไป
ประตูเมืองโบราณที่แน่นหนากว่าเดิมหลายเท่าปรากฏขึ้นเบื้องหลังเจียงหาน
หลังการซ่อมแซมด่านประตูผีถึงหนึ่งเปอร์เซ็นต์ ในที่สุดมันก็ไม่ใช่เพียงเค้าโครงเลือนรางอีกต่อไป
กำแพงเมืองที่พังทลายเริ่มมองเห็นได้ชัดเจน ลวดลายโบราณบนประตูก็ค่อย ๆ ฟื้นคืนทีละน้อย
ทหารหยินหนึ่งร้อยนายเดินออกมาอย่างเป็นระเบียบ นายกองพลทหารหยินยืนอยู่แถวหน้า
“คารวะนายท่าน!”
เสียงของคนทั้งร้อยดังก้องขึ้นพร้อมกัน
กู้ฉางเฟิงรู้ดีว่าตนมองภาพทั้งหมดไม่ชัด แต่แรงกดดันที่ถาโถมเข้ามาก็ยังทำให้หนังตากระตุก
ครั้งก่อนหนึ่งร้อย ครั้งนี้คงไม่เพิ่มอีกหรอกนะ?
จิตของเจียงหานจมลงไปในด่านประตูผี
【วิญญาณผู้ตายธรรมดาที่กักขังอยู่ในปัจจุบัน: 817】
【วิญญาณคุณภาพสูง: 64】
【ต้นกำเนิดยมโลกในปัจจุบัน: 1387】
【คุณความดีแห่งปรโลกในปัจจุบัน: 3712】
มีทรัพยากรไม่น้อย แต่จะเปลี่ยนเป็นกำลังพลทั้งหมดไม่ได้ เพราะการซ่อมแซมปรโลกก็ต้องใช้ทรัพยากรเช่นกัน
เจียงหานคำนวณอยู่ครู่หนึ่ง
“ฟื้นฟูตราวิญญาณที่เสียหายทั้งหมด”
【ใช้ต้นกำเนิดยมโลก: 135】
【ฟื้นฟูทหารหยิน: 27】