เจียงหานเพิ่งก้าวเท้าขวาเข้าไปในสถานีตรวจการ จิตสังหารก็พุ่งมาถึง
ไม่มีเสียงฝีเท้า ไม่มีคลื่นพลังวิญญาณ แม้แต่เสียงลมก็ไม่มี
กริชสีดำสนิทเล่มหนึ่งปรากฏขึ้นตรงท้ายทอยของเจียงหานราวกับโผล่มาจากอากาศ
ปลายมีดห่างจากต้นคอไม่ถึง 10 เซนติเมตร
เร็วเกินไป
ผู้มีอาชีพขั้นสามทั่วไปอาจไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำ จนกระทั่งหัวหลุดจากบ่า
ผู้ถือมีดไม่ลังเลแม้แต่น้อย ข้อมือผลักไปข้างหน้า คมมีดแทงตรงเข้าใส่
ฉึก!
แต่ทันทีที่กริชแทงเข้าไป แววตาของโม่อิ่งก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน
สัมผัสไม่ถูกต้อง
ไม่มีเนื้อหนัง สิ่งที่แทงโดนเป็นเพียงภาพติดตาชั้นหนึ่งที่เจียงหานทิ้งไว้ตรงนั้นอย่างนั้นหรือ?
ไม่ใช่
นั่นไม่ใช่ภาพติดตา แต่เป็นพลังหยินประหลาดอย่างยิ่งที่บิดเบือนมิติรอบข้างชั่วขณะ
คมมีดเบี่ยงไปไม่ถึง 3 เซนติเมตร ทว่าตัวเจียงหานยังยืนอยู่ที่เดิม
เขาไม่แม้แต่จะหันกลับมา
ใจโม่อิ่งดิ่งวูบ
“ถอย!”
ในฐานะมือสังหารที่แฝงตัวอยู่ในหลงหยวนมานาน 6 ปี ปฏิกิริยาแรกของเขารวดเร็วมาก
โจมตีพลาดก็ถอยทันที ห้ามพัวพันเด็ดขาด
แต่ในชั่วขณะที่เขากำลังจะหลบเข้าไปในเงามืดอีกครั้ง...
ตูม! ตูม! ตูม!
เสากระดูกสีขาวซีด 12 ต้นพุ่งทะลุดินขึ้นมาพร้อมกันจากทั้งสี่ทิศของสถานีตรวจการ เงาร่างสามสายสวมชุดคลุมสีเทาปรากฏขึ้นจากส่วนลึกของซากปรักหักพัง
“ค่ายกลกระดูกขาวตัดชีพ!”
ผู้เย็บประสานที่เป็นหัวหน้าประสานมือทำผนึก เส้นไหมวิญญาณสีเทาขาวจำนวนมากไขว้กันกลางอากาศ
หึ่งงง—!
ม่านค่ายกลขนาดมหึมาทิ้งตัวลงมาในพริบตา
พื้นที่รอบด้านรัศมี 1,000 เมตรถูกผนึก มิติถูกผนึก เสียงถูกผนึก สัญญาณจิตก็ถูกผนึก
แม้แต่สัญญาณฉุกเฉินที่สำนักศึกษาหลงหยวนแจกจ่ายให้ พื้นผิวก็เปลี่ยนเป็นสีเทาทันที
【คำเตือน!】
【การสื่อสารภายนอกถูกตัดขาด】
【การเคลื่อนย้ายมิติถูกปิดกั้น】
【สัญญาณฉุกเฉินใช้งานไม่ได้ชั่วคราว】
【ตรวจพบสิ่งมีชีวิตฝ่ายศัตรู】
โม่อิ่งหยุดชะงักอีกครั้ง
ในเมื่อค่ายกลเริ่มทำงานแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องถอย
ร่างของเขาวูบไหว ก่อนจะหายไปอีกครั้ง
เบื้องหน้าสถานีตรวจการเหลือเพียงเจียงหานคนเดียว
ผู้เย็บประสานทั้งสามเดินมาจากคนละทิศ หนึ่งในนั้นมีแขนเย็บติดอยู่สองข้างลำตัวถึงหกข้าง แต่ละมือกำอาวุธเวทคนละชนิด