คำพูดนี้หลุดออกมา ฝูงชนที่มุงดูก็ระเบิดเสียงฮือฮาทันที เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังกระหึ่มขึ้นมาอย่างกะทันหัน
"ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง มิน่าล่ะสาวน้อยถึงไม่ยอมไปเสียที ที่แท้ก็แอบหนีออกจากบ้านนี่เอง"
"คนแก่ที่บ้านอาการหนักใกล้ตายอยู่แล้ว ยังงอนไม่ยอมกลับบ้านอีก นี่มันไม่รู้เรื่องรู้ราวเกินไป ไม่มีความกตัญญูเลยนะ?"
"ใช่ ต่อให้ทะเลาะกันหนักแค่ไหน ก็ไม่ควรงอนใส่ญาติพี่น้องแบบนี้ ไม่ไปพบหน้าผู้ใหญ่เป็นครั้งสุดท้าย ช่างอกตัญญูจริงๆ"
"รีบกลับบ้านไปกับครอบครัวเถอะ อย่าดื้อดึงไปเลย!"
คนเดินถนนส่วนใหญ่เชื่อตามคำพูดของสองคนนั้นเพราะฟังความข้างเดียวก่อน ต่างพากันเปิดปากเกลี้ยกล่อม กล่าวโทษว่าหญิงสาวเอาแต่ใจไม่รู้จักโต
แต่ก็มีคนส่วนน้อยที่ยังคงสติตั้งมั่น เอ่ยปากตั้งข้อสงสัยด้วยเสียงเบาๆ
"ฉันดูแล้วไม่ชอบมาพากลนะ สองคนนี้สายตาลอยๆ มีหน้าตาเป็นโจร ดูยังไงก็ไม่เหมือนญาติพี่น้องดีๆ เลย"
"ใช่แล้ว ญาติที่ไหนจะมากระชากลากถูกันแบบนี้? สาวน้อยตกใจจนแทบจะร้องไห้แล้ว เห็นชัดๆ ว่ากลัว"
"หรือว่าจะเป็นจำคนผิด หรือมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง?"
ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์อึกทึก หญิงสาวที่ถูกล้อมจนมุมร้อนใจจนขอบตาแดงก่ำ น้ำตาคลอหน่วยตา ส่ายหน้าอย่างสุดชีวิตพลางดิ้นรนขัดขืน ตะโกนปฏิเสธเสียงดังลั่น: "ฉันไม่รู้จักพวกเขา! ฉันไม่รู้จักพวกเขาจริงๆ! พวกคุณอย่าไปฟังที่พวกเขาพูดเหลวไหล!"
ยิ่งเธอตื่นตระหนกดิ้นรนมากเท่าไหร่ ชายสองคนนั้นก็ยิ่งออกแรงกระชากลากถูมากขึ้นเท่านั้น ขวางทางหนีของเธอไว้แน่นหนา แสร้งทำเป็นปลอบโยน แต่ที่จริงคือคืบคลานบีบคั้นเข้าไปทุกขณะ
หญิงสาวรู้ดีแก่ใจว่าต่อให้มีร้อยปากก็แก้ต่างไม่ขึ้น อคติของคนเดินถนนที่ฟังความข้างเดียวก่อนนั้นมันพูดกันไม่รู้เรื่องเสียแล้ว ในชั่วขณะที่ร้อนรน เธอพลันขึ้นเสียงสูงโหยหวน ตั้งคำถามด้วยน้ำเสียงเจือสะอื้นอย่างดุเดือด: