คะแนนที่ห่างกันราวฟ้ากับเหว ทำเอาคนทั้งสนามอ้าปากค้างไปตาม ๆ กัน
ผู้หมวดเฉิงฮ่าวแห่งหมวดสี่ยืนอยู่ข้างสนาม ทั้งตัวแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง สายตาว่างเปล่าจ้องกระดานคะแนนไม่กระพริบ รอยยิ้มมั่นใจและท่าทีหยิ่งผยองเมื่อครู่หายไปหมดสิ้น เหลือเพียงความตกตะลึงและไม่อยากเชื่อสุดขีด
ทีมบาสเกตบอลหมวดสี่ที่เขาภูมิใจนักหนาและคว้าแชมป์มาห้าสมัยติดต่อกัน วันนี้โดนถูไปถูมาบนพื้นจนแทบละลาย แพ้ยับเยินสิ้นดี
ยิ่งกว่านั้น หมวดสี่แทบไม่มีสิทธิ์แก้ตัวด้วยซ้ำ เขาเห็นกับตาว่าทุกครั้งที่หมวดสี่ทำคะแนนได้ แทบทุกครั้งโดนหลินอี้สกัดจัง ๆ
ส่วนทุกครั้งที่หลินอี้ทำแต้ม ได้รับสายตาจับจ้องจากเหล่านักรบหมวดสี่ทั้งแถว
แม่งเอ๊ย! นี่ไม่ใช่การแข่งบาสแล้ว นี่มันการบดขยี้ถล่มชัด ๆ
เหมือนกับให้เลอบรอน เจมส์ ลงมาเล่นบาสกับทีมชาติไทยยังไงยังงั้น จะว่าการโจมตีขั้นทำลายล้างยังน้อยไป เรียกว่าทำลายล้างชนิดไม่เหลือซากเลยดีกว่า...
ผังเหล่ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เบิกตากว้าง อดร้องออกมาด้วยความตกใจไม่ได้วะ: "โอ้โห! นี่มันเจ้าหน้าที่ฝ่ายธุรการที่เพิ่งจบจากโรงเรียนนายสิบหรือไงกัน หรือว่าที่แท้คือนักรบบาสระดับเทพแห่งกองทัพ!"
"จะให้พูดว่าเป็นเจมส์คนต่อไปก็ยังสุภาพเกินไป ต่อให้เจมส์ตัวจริงลงมาเล่น ผมว่าเขาก็ยังบ้าพลังสู้หมอนี่ไม่ได้!"
ซุนปั๋วเหวินก็ส่ายหน้าพร้อมกับลิ้นแทบติดเพดาน เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ: "โคตรจะเกินจริง เกินจริงสุด ๆ! เล่นติดกันสามแมตช์ ต่อสู้ร่างกายหนักหน่วงตลอด แต่แรงยังไหลไม่หยุด ไม่มีทีท่าจะตกต่ำลงเลยสักนิด เด็กคนนี้โคตรจะเก่งจริง ๆ!"
ทั้งคู่สบตากัน ก่อนจะหันไปมองเฉิงฮ่าวที่อาการใจสลายไปแล้ว คิ้วกระตุกแล้วเริ่มลั่นด่ากันอย่างไม่ไว้หน้า