สุซุนปั๋วเหวินที่ยืนอยู่ข้างสนามจ้องเขม็งไปที่กระดานคะแนน ทั้งคนถึงกับค้างไปชั่วขณะ รูม่านตาสั่นเล็กน้อย รอยยิ้มและความมั่นใจบนใบหน้าหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงแววตาไม่อยากเชื่อเต็มใบหน้า
เขาคิดยังไงก็คิดไม่ตก หมวดสามน่าจะชนะแบบชิล ๆ กลับโดนนักศึกษาฝึกงานที่เพิ่งถูกดันขึ้นมาเป็นตัวสำรองชั่วคราว คนเดียวพลิกเกมได้หมดเลย?
ไม่ใช่สิ ไอ้หลินอี้นี่เล่นบาสเกตบอลเก่งขนาดนั้นเลยเหรอ?
แล้วทำไมไม่ลงเป็นตัวจริงตั้งแต่แรก! หรือว่ารอจังหวะพลิกเกมจากทางตันอยู่แบบนี้ตลอดเลย?
เขาคนนี้ชอบอวดเก่งรึไง?
อยู่นาน สุซุนปั๋วเหวินก็ได้แต่ถอนหายใจพร้อมรอยยิ้มฝืด ๆ พึมพำเสียงเบา “คิดน้อยไปจริง ๆ ด้วย ผู้หมวดฝึกงานที่จบจากโรงเรียนนายร้อยคนนี้ เล่นบาสได้มีชั้นเชิงขนาดนี้เชียวนะ”
เฉิงฮ่าวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เก็บสีหน้าดูถูกเมื่อกี้ไปหมดแล้ว เบิกตากว้างมองหลินอี้ที่กำลังเก็บท่าทางอย่างสุขุมอยู่กลางสนาม อดไม่ได้ที่จะอุทานติดต่อกัน “พูดตามตรง ไอ้หนูนี่แม่งโคตรจะเกินคน! การอ่านเกมรับนั่น การกระโดดบล็อกนั่น แล้วก็สามแต้มจับวางที่นิ่ง ๆ โคตรจะแม่น เล่นเป็นเด็กเก่งที่มีอนาคตของวงการบาสเลยแหละ!”
สุซุนปั๋วเหวินหันไปทางเฉิงฮ่าว ยิ้มบาง ๆ แซวขึ้น “เป็นไงล่ะเหล่าเฉิง เห็นฝีมือระดับนี้แล้วเริ่มรู้สึกเป็นภัยขึ้นมาหรือยัง?”
เฉิงฮ่าวส่ายหน้าปฏิเสธทันที พยามยามทำใจแข็งใส่ “ฉันจะมีความรู้สึกเป็นภัยอะไรได้ อายุขนาดนั้นกำลังร่างกายเป็นจุดอ่อนอยู่แล้ว เมื่อกี้ที่เล่นได้บ้าบิ่นเพราะระเบิดพลังชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น จะให้ยืนระยะไหวล้อคู่แข่งเต็มกำลังอีกสองยกติดกันอย่างนั้นก็ยังไม่รู้เลย ถ้าเจอกันจริง ๆ หมวดสี่ของเราก็ไม่ได้กลัวอยู่แล้ว”
พูดแบบนั้น แต่แววตาดูถูกของเฉิงฮ่าวก็สลายหายไปจนหมดสิ้นแล้ว ในใจลึก ๆ เริ่มตั้งการ์ดสูงถึงสิบสองชั้นขึ้นมาเงียบ ๆ