“ไง? นี่แกยังคิดจะเลือกที่เที่ยวอีกเหรอ?”
หวังเหว่ยจื้อปรายตามอง พลางขึ้นเสียงดัง
“งั้นพวกแกทุกคนฟังฉันให้ดี!”
“ที่ไหนก็ตามที่มีไฟสีชมพูกระพริบเย้ายวนตรงปากทาง พอเข้าไปปุ๊บก็ให้ ‘ถอดชุดทหารเปลี่ยนเป็นเสื้อคลุมอาบน้ำ’! ที่ไหนก็ตามที่เสียงเพลงกระหึ่มจนหัวใจเต้นตุบๆ ไม่ตะโกนใส่กันก็ไม่ได้ยินเสียงนกหวีดรวมพล!”
“รวมถึงร้านเน็ตที่มี ‘ห้องสวีทส่วนตัวพร้อมเตียง’ นอนค้างคืนได้ ร้านนวดที่มีสาวๆ ถามปุ๊บ ‘พี่คะ เอาคอร์สบำรุงสุขภาพไหม’ อะไรพวกนี้ ถือเป็นสถานบันเทิงต้องห้ามทั้งหมด! เอาสั้นๆ เลยนะ... แค่ใจแกแวบขึ้นมา คิดว่าที่นี่มันไม่น่าเข้าไป นั่นแหละใช่! จำใส่กบาลไว้ ความคิดมักง่ายแบบขอไปทีของพวกแกนั่นแหละ คือบัตรวีไอพีเข้างานสถานบันเทิงต้องห้ามชัดๆ”
คนในห้องนอนพากันกลั้นหัวเราะ อยากขำแต่ไม่กล้าหลุดเสียงจริงๆ
หลินอี้เองก็แอบนินทาในใจ: พี่หัวหน้าหมู่นี่รู้จริงเป๊ะทุกซอกเลยนะ สาธยายเป็นฉากๆ แต่กฎบ้านๆ แต่ละข้อที่ดูหลุดโลกพวกนี้ เบื้องหลังต้องมีเรื่องหลุดโลกยิ่งกว่าผ่านมาแล้วแน่
กวาดตามองรอบหนึ่ง หวังเหว่ยจื้อกระแอม ปั้นหน้าตึงต่อ
“แต่งกายเรียบร้อย สำรวมคำพูด กลับเข้ากรมตรงเวลา ห้ามเกินเวลาเด็ดขาด ห้ามนอนค้างคืนข้างนอก! ปฏิบัติตามกฎหมายระเบียบวินัยเมื่ออยู่ภายนอก ละเมิดเมื่อไหร่ แจ้งทั้งเหล่าทัพทันที ยกเลิกสิทธิ์ออกนอกกรมทุกครั้งหลังจากนี้ ลงโทษเด็ดขาด ไม่มีข้อยกเว้น!”
นี่คือกฎเหล็กของโรงเรียนนายร้อยในการออกข้างนอก ปล่อยนกที ก็ต้องพร่ำกำชับอย่างเคร่งครัดตามระเบียบ แต่ก็มีคนคิดจะละเมิดอยู่เรื่อย