"จริงจะตาย ทหารและรุ่นพี่ในหมวดหนึ่งเห็นกันกับตาทั้งนั้น แกล้งไม่ได้หรอก" เซินโจวตอบรับ น้ำเสียงยิ่งเพิ่มความเชื่อมั่น "เจ้าเด็กนี่ดูภายนอกเงียบๆ เจียมตัว ไม่โชว์โชว์โว แต่จริงๆ แล้วคิดการละเอียดลออ ลงมือจัดจ้าน มีพื้นฐานแน่นปึ้ก รู้จักกะระยะได้เหมาะเจาะ เป็นเด็กเก่งที่รับมือได้ทุกเรื่อง มีอนาคตไกลจริงๆ"
จ้าวหมิงฮุยคลุกคลีกับการคุมทหารและอ่านคนมานาน ฟังก็รู้ทันทีว่าเซินโจวพูดความหมายลึกซึ้งอะไร
รายงานไม่กี่ประโยค หน้าตาเหมือนคุยเรื่องฝีมือการประมือ แต่จริงๆ แล้วคือการยื่นคำแนะนำอย่างสุดตัว ยืนยันว่าหลินอี้ใช้การได้ ควรค่าแก่การผลักดันเป็นพิเศษ
ยังไม่ทันให้จ้าวหมิงฮุยเอ่ยปาก เซินโจวเปลี่ยนประเด็นทันที "แต่ผู้กอง ตอนนี้สถานการณ์ของกองร้อยเราเข้าขั้นปวดหัวพอสมควร"
"ครั้งนี้ที่กองร้อยทหารใหม่ดึงตัวรุ่นพี่ไป หลิวช่าง เฉินซาน จ้าวฮั่น สามรุ่นพี่รุ่นพี่ถูกคัดตัวไปหมด หมวดหนึ่งโดนดึงกำลังหลักไปเกินครึ่ง เหลือคนนับนิ้วได้ บรรดาลูกน้องฝีมือบางเกินไป"
"ที่สำคัญกว่านั้น ผู้หมวดเหลยกำลังจะไปรายงานตัวที่หน่วยกรม ในช่วงเวลานั้นดูแลงานในหมวดไม่ได้ ถึงตอนนั้นหมวดหนึ่งจะเหลือแค่หลินอี้ผู้หมวดฝึกหัดใหม่คนเดียวประคับประคอง เขาเพิ่งลงกองร้อยได้ไม่นาน ยังไม่ทันปักหลัก ไม่มีลูกน้องช่วย งานประจำวัน งานฝึกซ้อม งานควบคุมวินัย เกรงว่าจะแบกไม่ไหว"
จ้าวหมิงฮุยฟังแล้วก็นิ่งคิดครู่หนึ่ง "ยังงั้นรอเรากลับเข้าหน่วยก่อนเถอะ ไม่ต่างกันแค่หนึ่งสองวัน"
"พอเรากลับเข้าหน่วยปุ๊บ จะจัดสอบวัดระดับรอบด้านให้เขาเป็นการส่วนตัว ถ้าฝีมือ นิสัยใจคอ ความรับผิดชอบของเขาดั่งที่แกว่า สมชื่อจริงๆ กองร้อยเราก็เลื่อนขั้นเขาทันที ให้เขาขึ้นเป็นตัวจริง แบกภาระผู้หมวดหมวดหนึ่งเลย"
เซินโจวใจคลายลง รีบถามต่อ "แล้วผู้กองแกจะกลับเข้าหน่วยประมาณเมื่อไหร่? ทหารใหม่จะเข้าค่ายได้แล้ว งานเตรียมความพร้อมสารพัด วางตัวบุคคลอีกเพียบ ผมว่าใกล้จะแบกไม่ไหวแล้ว..."