การควบคุมแรงของเท้านี้เหมาะเจาะลงตัว ไม่ทำให้เกิดบาดแผลภายนอก
เฉินซานไม่ทันตั้งตัวทั้งร่าง ร่างกายเซถอยหลังปลิวไปสองก้าว เมื่อยืนได้มั่นคงสีหน้าก็ซีดเผือด ท้องน้อยปวดหนึบและชาไปหมด
ซ่งเหวินกับจ้าวฮั่นที่ยืนอยู่ข้างๆ รูม่านตาหดตัววูบ สะเทือนไปทั้งร่าง อึ้งค้างอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าที่ไม่อยากเชื่อสายตา จ้องมองหลินอี้เขม็ง
ทหารทั้งหมดที่กำลังทำงานอยู่ในลานโรงรถ ต่างหยุดชะงักการกระทำในมือ งุนงงไปตามๆ กัน ทั่วทั้งบริเวณเงียบงัน
ไม่มีใครคาดคิดว่า ไอ้หนุ่มผู้กองฝึกหัดจากโรงเรียนนายร้อยคนนี้จะกล้าลงมือโดยตรง ต่อยอดีตหัวหน้าหมวดอาวุโสซึ่งมีอาวุโสสูงส่งต่อหน้าคนมากมาย?
ไอ้หมอนี่ บ้าระห่ำไปหน่อยหรือเปล่า!
แต่พวกเขาก็ไม่ได้ลุกขึ้นมาทำอะไรบุ่มบ่าม
หัวหน้าหมวดทั้งสามไม่ใช่คนโง่ พวกเขามองออกว่าเหลย์จิ้งถิงชื่นชมหลินอี้มาก และก็ตั้งใจหรือไม่ตั้งใจที่จะเตือนพวกเขาว่าอย่าสร้างปัญหาให้หลินอี้
หากลงไม้ลงมือกับหลินอี้ ไม่ว่าจะชนะหรือแพ้ พวกเขาก็ล้วนหนีไม่พ้นการถูกเหลย์จิ้งถิงซ่อมอย่างหนักหน่วงแน่
เหลย์จิ้งถิงเป็นคนอารมณ์ร้อนฉุนเฉียว ซ้อมหนักโคตรโหด ฝีมือการต่อสู้ในกองร้อยก็หาคู่ต่อกรได้ยากยิ่ง ส่วนพวกเขาสามคน มัดรวมกันก็ยังไม่ใช่คู่มือของเหลย์จิ้งถิง
สายตาอันเย็นเยียบของหลินอี้กวาดผ่านหัวหน้าหมวดทั้งสาม
เมื่อเจอกับพวกทหารเก่าจอมเก๋า จริงๆ แล้วก็ไม่มีวิธีที่ดีนัก ลงมือให้พวกเขายอมจำนนให้ได้โดยตรงนี่แหละคือวิธีที่ตรงจุดและมีประสิทธิภาพที่สุด
และเท้านี้ก็คือคำเตือน อีกทั้งยังบอกให้เฉินซานรู้ว่า เขาผู้กองฝึกหัดจากโรงเรียนนายร้อยที่ถูกเรียกขานนี้ก็ไม่ใช่หมูสนามหญ้า
ถ้าเฉินซานจะรู้สำนึกได้สักนิด หลังจากนี้ก็จะได้กินขมเร็วขึ้นอีกหน่อย แต่ถ้าสำนึกไม่ได้ล่ะก็ หมดคำพูดล่ะนะ
หลินอี้บริหารกำปั้นพลางยิ้มกล่าว: "วันนี้ผมจะทิ้งคำพูดไว้ตรงนี้เลยนะ ต่อจากนี้ไปในหมวดหนึ่ง พวกคุณสามคนใครกล้าอ้าปากเรียกผมว่าผู้กองฝึกหัดอีก บทเรียนของหัวหน้าห้องหนึ่งวันนี้ จะเป็นบทเรียนของพวกคุณเหมือนกัน"