ฟังคำนี้เข้า หลินอี้สีหน้าเรียบเฉยราวกับสายลมบางๆ มุมปากยังคงยิ้มบางๆ
เขาพูดตามน้ำเสียงเมื่อครู่สบายๆ ว่า "ผู้หมวดเฉิง นายอย่าเพิ่งไม่เชื่อเลย เมื่อกี้ที่ผมบอกว่าให้ผู้บังคับกรมจุดบุหรี่ให้ผมนั้นมันแค่เรื่องจิ๊บจ๊อย สถานการณ์เล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นแหละ"
"วันนี้ถ้าผู้บัญชาการกองพลอยู่ที่นี่ ก็ต้องจุดบุหรี่ให้ผมเองหนึ่งมวนเหมือนกัน"
ด้วยการแสดงฝีมือและความดีความชอบแบบนี้ จะให้พ่อของตัวเองจุดบุหรี่ให้สักมวนมันผิดตรงไหน? ไม่ใช่เรื่องที่ควรจะเป็นอยู่แล้วรึไง?
อีกอย่าง สองสามปีมานี้เขาไม่เคยทำชื่อเสียงให้พ่อต้องเสียหน้าเลยสักครั้ง ไม่ว่าจะอยู่ที่โรงเรียนนายร้อย หรือในกองร้อย เขาก็พูดได้เต็มปากว่า ทุกอย่างที่เขามีในวันนี้ ล้วนมาจากน้ำพักน้ำแรงของตัวเองทั้งนั้น
ด้วยผลงานขนาดนี้ ให้พ่อเขาจุดบุหรี่ให้มวนหนึ่ง มันจะมีปัญหาอะไร?
พูดจบ คนรอบข้างก็หัวเราะกันขึ้นมาทันที
เหลย์จิ้งถิงได้ยินแล้วขนหัวลุก รีบยกมือขึ้นห้ามปราม ทั้งขำทั้งโมโห "พอเลยพอ! ไอ้หนูแกนี่มั่นหน้าเปิงไปเรื่อยนะ! คำพูดแบบนี้ก็กล้าพูดได้แค่ต่อหน้าพวกฉันเท่านั้นแหละ ถ้าผู้บังคับกรมได้ยินจริงๆ แกโดนถลกหนังทั้งเป็นแน่! แล้วยังจะให้ผู้บัญชาการกองพลจุดบุหรี่ให้อีก อยากเหินไปบนฟ้าก็ว่าเถอะ!"
เขารู้ดีว่าตอนนี้หลินอี้คือทหารคนดีมีความชอบ และก็รู้ว่าทางที่หลินอี้เลื่อนเป็นรองผู้กองแบบช็อตเดียวแบบนี้มันสุดโต่งเกินไป จะเรียกว่าเป็นคนแรกของกองทัพทั้งหมดก็ไม่เกินจริง
แต่คนเรานี่นะ ยิ่งเก่งก็ยิ่งกลัวจะถือตัวเกินไป