กองพลทหารบก 36 กองร้อยพิทักษ์ราชการณ์
เที่ยงวัน พระอาทิตย์เปรี้ยงปร้าง ผู้คนในโรงอาหารของที่ตั้งกองพันเริ่มบางตา ทหารที่เพิ่งกินข้าวเสร็จต่างจับกลุ่มกันเดินกลับหอพัก
โจวหรานท้องป่อง เดินตุ้ย ๆ ตามขบวนออกมาอย่างชิล ๆ ใส่เครื่องแบบปกติของผู้หมวดฝึกงาน ดูแล้วผ่อนคลายสุด ๆ
เขาก้าวออกจากประตูโรงอาหารก็ได้ยินเสียงผู้หมวดหลายคนนั่งเมาท์กันอยู่
"ได้ยินข่าวกันยัง? เขตทัพเรามีคนโหดขั้นเทพ โคตรจะเว่อร์วังอลังการ!"
"คนโหดอะไร? ไม่ใช่แชมป์ประลองยุทธ์ซะหน่อย จะมีอะไรน่าหวือหวา"
"แกนี่ข้อมูลตันจริง ๆ! มีนายทหารใหม่จบโรงเรียนนายร้อย ลงกองร้อยได้แค่สองเดือน ตอนแรกเป็นแค่ผู้หมวดฝึกงาน แต่โดนดันขึ้นเป็นรองผู้กองแบบก้าวกระโดด! ทั่วกองทัพหารายที่สองไม่ได้!"
พอพูดจบ ผู้หมวดแถวนั้นเกิดความสนใจ ต่างพากันเดินเข้าหาเพื่อฟังรายละเอียด
"สองเดือน? ฉันได้ยินผิดไปหรือเปล่า? พวกเราเฝ้ารอวัย รออายุงาน หลายปีกว่าจะขยับได้สักขั้น เขาเนี่ยสองเดือนข้ามจากผู้หมวดเป็นรองผู้กองเลยหรือ?"
"จริง ไม่มีโม้! ช่วงที่ผ่านมาไม่มีการสู้ภัยน้ำท่วมนี่นา คนนี้ลุยแนวหน้าตลอด ตรงไหนอันตรายก็สวมหัวเข้าไป ทุกครั้งอาสานำทีมบุกตะลุย ตอนกลางคืนจับมืดลงไปช่วยคนในน้ำ ลุยเปิดทางฝ่าวิกฤต ย้ายประชาชน เก็บผลงานการบัญชาการชิ้นโต ผู้บังคับบัญชาทุกคนในพื้นที่ประสบภัยเห็นกับตา ผลงานชัดเจนตีเป็นหลักฐานได้"
ทุกคนฟังแล้วพากันอ้าปากค้าง ไม่มีใครไม่ทึ่งในเลือดนักสู้และความรับผิดชอบของคนคนนี้
ต่อมา ผู้หมวดอีกคนพูดเสริมขึ้นมา น้ำเสียงแฝงนัยยะ: "แล้วฉันได้ยินมาอีกว่า พ่อของคนนี้ไม่ธรรมดา เป็นลูกชายแท้ ๆ ของผู้บัญชาการกองพล 46 ข้าง ๆ เรียกได้ว่าเป็นเชื้อสายตระกูลแม่ทัพเลยล่ะ"