โจวหรานและคนอื่น ๆ ได้ยินเสียง สะดุ้งเยือกจนหนาวสันหลัง แทบจะวิญญาณหลุดออกจากร่าง
รู้มั้ยว่าเมื่อกี้พี่อี้เพิ่งบอกพวกเขาว่าอย่าบอกใคร เรื่องนี้ต้องฝังไว้ในท้องไม่ให้หลุด
นี่แค่หันไปแป๊บเดียวก็โดนจับได้แล้ว ใจคอพวกนี้สั่นเป็นเจ้าเข้า!
"อู๋หย่ง แกนี่มันว่างจนไม่รู้จะทำอะไรแล้วรึไง? อยากได้เลื่อนขั้นเป็นนายสิบแล้วสิท่า!" หลินอี้มองอู๋หย่งอย่างหงุดหงิด พลางแซวปนด่า
พอได้ยินแบบนี้ เพื่อนร่วมห้องก็ปิ๊งขึ้นมาทันที มองไปทางที่อีกฝ่ายเดินมาอีกครั้ง
ก็คือพี่ใหญ่ของพวกเขา ทหารที่หลินอี้เคยคุมในหน่วยก่อนหน้านี้เอง พี่หัวหน้าหมู่อู๋หย่ง
อู๋หย่งเดินยิ้มร่าเข้ามาเหมือนหมาเห็นเจ้าของ "ฮี่ๆ ไม่ถึงขั้นนั้นหรอก พี่หลิน"
หลินอี้กลอกตาใส่ "ตามมาทำไมเนี่ย?"
"พี่อี้ คราวหน้ามีเรื่องแบบนี้ เรียกผมหน่อยได้ป่ะ?" อู๋หย่งเลิกคิ้ว "พี่รู้ใช่ป่าว พวกสารวัตรพวกนี้แหละที่ผมเกลียดนัก"
หลินอี้โบกมือ "เออๆ คราวหน้าเรียกก็ได้"
"โอเคเลย!"
……
ในสำนักงานกองสารวัตรทหาร บรรยากาศกดดันเหมือนจะบีบให้หายใจไม่ออก
ซุนเฮ่ามีใบหน้าซีกหนึ่งบวมแดงช้ำ คอและแขนมีรอยฟกช้ำจาง ๆ ผมยุ่งเหยิง ท่าทางอัปลักษณ์ หมดสิ้นมาดดุดันแบบตอนปฏิบัติหน้าที่เมื่อวาน เต็มไปด้วยความอัดอั้นและสภาพสมเพช
หัวหน้าสารวัตรนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ใบหน้าบึ้งตึงจนแทบหยดหมึก คิ้วขมวดด้วยโทสะที่ปะทุขึ้นมา
เขาจ้องเขม็งไปที่ซุนเฮ่าซึ่งหน้าตาเขียวช้ำ ต่อให้สะกดกลั้นเท่าไร ความเดือดในใจก็ระงับไม่อยู่ ฟาดมือลงบนโต๊ะดังปัง ตวาดถามอย่างดุเดือด "แกโดนคนซุ่มทำร้าย อยู่ในที่เกิดเหตุตลอด แต่แม้แต่คนลงมือยังมองไม่เห็น? ตกลงใครเป็นคนทำ!"