ติงฮ่าวหนานชะงักไปชั่วขณะ ก่อนที่ดวงตาจะวาบด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ และรอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏบนใบหน้า
เขายกมือขึ้นทันที ส่งสัญญาณขาดลอยให้สมาชิกที่เหลือเพียงสามคนด้านหลัง “ทุกคนวางอาวุธ ถอยไปรอคำสั่ง! ข้าจะจัดการกับไอ้หนูนี่ให้สาสม!”
จากนั้นเขากดหูฟัง “เฒ่าเย่ บอกคนของนายอย่ามายุ่ง”
ลูกทีมฝ่ายน้ำเงินสามคนที่ยืนอยู่ข้างหลังมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แม้จะกังวล แต่ก็ทำตามคำสั่ง เก็บอาวุธและถอยห่างออกไปหลายเมตร เปิดพื้นที่โล่งสำหรับการต่อสู้
ติงฮ่าวหนานต้องการการต่อสู้แบบซึ่งหน้า ด้นสดด้วยมือเปล่า พึ่งพาความสามารถส่วนตัวล้วนๆ เขาจะทำให้นักศึกษาใหม่ปีสองผู้ไม่เห็นหัวใครคนนี้ซาบซึ้งถึงช่องว่างฝีมือระหว่างรุ่นพี่กับน้องใหม่
“มา!”
ติงฮ่าวหนานวางเท้าหนักแน่น บิดเอวเรี่ยวแรง กล้ามเนื้อทั่วร่างตึงเปรี๊ยะ หัวไหล่และแผ่นหลังนูนเป็นมัดๆ ท่ายืนต่อสู้ประชิดตัวมาตรฐานพร้อมเต็มที่ รัศมีอานุภาพแผ่ซ่าน พร้อมระเบิดทุกเมื่อ
“ข้าจะดูนักว่านายทหารใหม่คนนี้มันจะมีดีแค่ไหนกัน!”
สิ้นเสียง หลินอี้ไม่รีรอ ยกไรเฟิลอัตโนมัติรุ่น 191 ขึ้น เล็งปากกระบอกปืนไปที่รุ่นพี่ปีสี่ฝ่ายน้ำเงินสามคนนั้น แล้วลั่นไกติดต่อกัน
ปัง ปัง ปัง!
พร้อมกับเสียงปืนสามนัด รุ่นพี่ปีสี่ทั้งสามมองควันสีแดงที่ลอยพุ่งขึ้นจากร่างตัวเองแล้วนิ่งงันไป
ติงฮ่าวหนานตาเบิกกว้าง กำลังจะอ้าปาก
“อ้าวๆๆ พี่หัวหน้าหมู่ ในสนามรบไม่มีกฎตายตัว การฝึกก็เหมือนสงครามจริง”
“ผมออกมาดวลตัวต่อตัวได้ แต่พี่กล้ารับประกันได้ไหมว่าสามคนข้างหลังพี่น่ะ จะไม่ลอบยิง ไม่ซุ่มโจมตี ไม่เข้ามาแทรกแซงตลอดทั้งศึก?”