ยามค่ำคืนทาบทาทั่วบริเวณที่ตั้งกองพัน
กองร้อยที่เคยครึกโครมเสียงอึกทึกค่อยๆ สงบลง เหลือเพียงชมรมทหารเก่าที่ยังคงสว่างไสว
ตามธรรมเนียมเก่าแก่ของกองร้อยที่ยึดถือมาหลายปี ยกน้ำจับก๋วยเตี๋ยวส่งตัว ยกเกี๊ยวต้อนรับกลับบ้าน
คืนก่อนปลดประจำการของทหารเก่า ทุกคนรวมตัวกันห่อเกี๊ยว ส่งท้ายเพื่อนร่วมรบที่อยู่ด้วยกันทุกวันให้ออกเดินทางสู่ที่หมายด้วยเกี๊ยวร้อนๆ สักชาม
ในชมรมครึกครื้นไปด้วยเสียงพูดคุย แต่ก็แฝงไปด้วยความอาลัยที่ยากจะขจัดออกไป
หน่วยครัวจัดเต็มกันทุกคน ลี่เจิงนำทีมด้วยตัวเอง เขียง ไม้คลึงแป้ง ไส้เกี๊ยวจัดวางอย่างเป็นระเบียบ กลิ่นหอมของแป้งขาวผสมกับกลิ่นหอมสดของไส้เนื้อฟุ้งไปทั่วห้อง
ที่น่าสนใจคือ ไส้เกี๊ยวรอบนี้เป็นหน่วยครัวที่ปรุงเอง ทุกคนทำได้แค่ห่อเกี๊ยวไส้เดียวเท่านั้น ใครจะแอบเอาของอื่นมาใส่ไม่ได้ทั้งนั้น
ยังไงซะ ทหารเก่ากำลังจะไปแล้ว ถ้าให้กินเกี๊ยวไส้แปลกๆ อีก มันก็ดูไม่ค่อยเข้าท่าเท่าไหร่
ไส้แบบนี้ ปล่อยไว้ให้ทหารที่ยังประจำการอยู่ได้หากินกันเอาเถิด
นายทหารในกองร้อย ทหารที่อยู่ต่อ และทหารเก่าที่กำลังจะปลดประจำการ ต่างเบียดเสียดกันอยู่รอบโต๊ะยาวหลายตัว ใครๆ ก็ลงมือทำ ต่างคนต่างทำหน้าที่
บางคนนวดแป้งรีดแป้ง บางคนจับจีบห่อเกี๊ยว บางคนต้มน้ำเตรียมหม้อ เสียงหัวเราะพูดคุยดังขึ้นไม่ขาดระยะ เสียงชามถ้วยกระทบกัน เสียงน้ำเดือดพล่านปะปนกันไป ยิ่งตอกย้ำบรรยากาศอันอบอุ่นของชีวิตทหาร
เกี๊ยวบนโต๊ะมีรูปร่างต่างๆ กัน บ้างห่อได้สวยงามเป็นระเบียบ บ้างห่อโดยมือใหม่บิดเบี้ยว ไส้ทะลักขอบแตก แต่ไม่มีใครหัวเราะเยาะ กลับหยอกล้อเล่นกันไปมา
เหล่าทหารเก่าที่กำลังจะปลดประจำการ มือก็ยุ่งอยู่กับการห่อ แต่เมื่อกวาดตามองไปรอบๆ ดวงตาต่างเต็มไปด้วยความอาลัย
พวกเขามักจะเงยหน้ามองกองร้อยที่อยู่มานานหลายปี มองเพื่อนร่วมรบที่ยืนเคียงข้าง ทุกฉากทุกมุม ทุกใบหน้าล้วนเป็นความทรงจำที่ลึกซึ้งที่สุดในชีวิต
เมื่อห่อเกี๊ยวเต็มโต๊ะเป็นแถวๆ น้ำเดือดพล่าน เกี๊ยวขาวๆ ตัวอ้วนกลมลอยขึ้นลงในหม้อ ไอน้ำลอยกรุ่น