พื้นถนนตรอกหลังเต็มไปด้วยคนนอนระเกะระกะ พวกนักเลงข้างถนนราวสิบกว่าคนล้มกลิ้งหงายท้อง ขดตัวงออยู่กับที่ แต่ละคนกุมหน้าอก เอว ขา ครางโอดโอยไม่หยุด ตัวสั่นกระตุก หน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดระทมทุกข์ ดูท่าหมดสภาพสู้ต่อแล้ว
ท่ามกลางนักเลงที่ครางระงมเต็มพื้น ร่างองอาจสูงสง่าสามคนยืนตระหง่านอย่างภาคภูมิ
โจวหรานและหวังลี่หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ ขณะเตะเบา ๆ ไล่พวกนักเลงที่นอนแกล้งสลบอยู่บนพื้น พลางตวาดด่าด้วยน้ำเสียงดุดัน
ไอ้พวกสวะ พวกแกมันเลวยิ่งกว่าสัตว์!
ยายอายุปูนนี้ยังต้องมาทนตั้งแผงหาเช้ากินค่ำง่าย ๆ ที่ไหน? แกทำมาหากินสุจริต ๆ พวกแกยังจะรังแกกันได้ลงคอ?
"อาศัยคนเยอะรังแกกัน ล้มแผงรังแกคน น่าขายหน้าชะมัด!"
ลี่เจิงยืนอึ้งอยู่ตรงปากซอย ดูจนตาค้าง
หมอหนุ่มสองคนนี้สู้รบปรบมือกันเก่งจังวะ สองคนจัดการนักเลงสิบกว่าคน?
เก่งขนาดนี้ เป็นทหารหรือเปล่านะ?
ไม่ใช่สิ ดูก็ไม่เหมือนนี่นา ต่อให้พลทหารใหม่ในกองร้อยธรรมดา ๆ จะรบชนะพวกนักเลงเป็นโหลได้ด้วยกำลังที่น้อยกว่า มันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ เลย
ระหว่างที่ตะลึง ลี่เจิงก็กวาดตามองไปกลางฝูงชนโดยไม่รู้ตัว
วินาทีต่อมา สายตาของเขาก็หยุดกึก หัวใจเต้นแรงตุบ ๆ!
ท่ามกลางช่องว่างระหว่างคน มีใบหน้าด้านข้างที่คุ้นเคยแวบ ๆ ผ่านตา
รูปร่างคิ้วตา แนวกราม ส่วนเว้าส่วนโค้งของลำคอ...
เฮ้ย! นั่นคือพี่หลินที่เขาเพิ่งเห็นในห้างนี่หว่า!
ใช่แล้วล่ะ พี่หลินนั่นแหละ!
ถ้าพี่หลินลงมือ ก็ไม่แปลกที่นักเลงสิบกว่าคนจะถูกจัดการได้
ลี่เจิงหายใจกระตุกทันที ยกมือขึ้นตะโกนไปทางนั้น