วินาทีที่เห็นเซินโจวล้มลง ทุกคนในห้องพยาบาลพากันแตกตื่น
หลินอี้ ฟางจินหราน และต้วนเซี่ยว สีหน้าเปลี่ยนไปทันที ไม่รอช้ารีบพุ่งเข้าไปประคอง
ต้วนเซี่ยวมองเซินโจวที่หมดสติไปแล้ว รีบตะโกนเสียงเข้มทันที "อย่ามัวยืนงงอยู่เลย! ต้องส่งโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้ ช้าไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว!"
"รับทราบ!"
ฟางจินหรานคว้าโทรศัพท์ออกมาทันที มือสั่นนิดๆ รีบติดต่อหน่วยแพทย์ของกรมกับโรงพยาบาลทหารใกล้ที่สุดเพื่อประสานงานช่วยเหลือฉุกเฉิน
ไม่รอให้รถมาถึง หลินอี้ย่อตัวลงแบกเซินโจวที่สลบไสลไว้บนบ่า ทะลึ่งออกจากห้องพยาบาล
เขาวิ่งเต็มฝีเท้าสุดชีวิต ไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้น วิ่งเร็วจนเกินปกติ
ต้วนเซี่ยวที่วิ่งตามหลังสุดกำลัง พยายามสุดแรงแต่ก็ตามไม่ทัน ถูกทิ้งห่างเป็นระยะทางไกล
ทำได้เพียงมองแผ่นหลังของหลินอี้ที่วิ่งพรวดพราดไป พึมพำ "บ้าเอ๊ย!" ก่อนจะเร่งฝีเท้าวิ่งตามไป
หลินอี้วิ่งราวกับสายลมพายุ มุ่งตรงไปยังหน่วยรถยนต์ของกองร้อย
พอพุ่งเข้าไปในหน่วยรถยนต์ เขาก็ตะโกนทันที "หัวหน้าหมู่เก่า! เรื่องคอขาดบาดตาย! รองผู้กองป่วยหนักหมดสติ ขอรถส่งโรงพยาบาลด่วน! เรื่องใหญ่ช่วยไม่ได้จริงๆ เร็ว!"
หัวหน้าหมู่หน่วยรถยนต์เห็นท่าไม่ดีไม่กล้ารีรอ จัดรถเตรียมพร้อมรบให้ทันที ประคองเซินโจวขึ้นรถอย่างระมัดระวัง แล้วแล่นออกไปโรงพยาบาลอย่างเร่งด่วน
พอรถแล่นออกจากที่ตั้งกองพันมุ่งหน้าโรงพยาบาล ต้วนเซี่ยวที่หอบแฮ่กๆ ก็เพิ่งวิ่งมาถึง
มองตามเงารถพยาบาลที่หายไป ต้วนเซี่ยวก้มลงหายใจหอบสองสามที ก้อนหินใหญ่ที่แขวนอยู่ในอกค่อยๆ ตกลงสู่ที่สงบ
เรื่องความเร็วน่ะ ทหารหน่วยรถยนต์เขาไม่เคยมีปัญหา แถมแย่งคนกับยมทูตยังไงก็ชนะ ต่อให้ท่านมหากาฬมาเองก็แย่งคนกับพวกเขาไม่ได้
รถพยาบาลจะไปสู้อะไรได้ เรื่องส่งคนไข้ฉุกเฉินต้องยกให้ทหารหน่วยรถยนต์เท่านั้น