หลินอี้โดนคำประกาศกู้ชาติสุดซึ้งของเขาเล่นงานจนขำไม่ออก ทำได้เพียงส่ายหน้าโบกมือแล้วด่าหัวเราะๆ ว่า "ไปไปไป อย่ามาพูดจาหวานลิ้นทำตัวกากๆ อยู่ที่นี่ ฝึกทหารให้ดีไม่ทำให้ข้าเสียหน้าก็พอแล้ว"
เหตุผลที่เขาช่วยเฉินซานต่ออายุทหารนั้นง่ายมาก ไม่ใช่เพื่อให้เฉินซานศรัทธา ไม่ใช่เพื่อเลี้ยงลูกน้องไว้ใช้ แต่เพียงเพราะว่าต่อไปเขาจะเป็นผู้หมวดประจำหมวดหนึ่ง ส่วนเฉินซานคือจ่าหมวดใต้บังคับบัญชาของเขา
จ่าหมวดของตัวเองโดนคนรังแก ถ้าเขาไม่ช่วยออกหน้า แล้วจะเอาอะไรมาฝึกฝูงชนต่อไป
เขาต้องปกป้องลูกทีมสิวะ!
เฉินซานหัวเราะแหะๆ แล้วเก็บสีหน้าตื่นเต้นลง "ครับ ผู้หมวดหลิน วางใจได้ เรื่องที่ท่านช่วยผมต่ออายุอยู่ต่อ ผมปากสนิทมาก ไม่มีทางหลุดออกไปสักครึ่งคำ"
"ซ่งเหวินกับจ้าวฮั่นถามอยู่นาน ผมไม่พูดสักคำ ไม่มีใครรู้ว่าท่านลงมือช่วยผม"
เรื่องแบบนี้เขาต้องปิดปากหน่อย เพราะจากที่ผ่านมา ผู้หมวดหลินคงไม่อยากให้ใครรู้ภูมิหลังของตัวเองแน่
ถ้าเขาพล่อยๆ ออกไป ให้ซ่งเหวินกับจ้าวฮั่นรู้ อาจสร้างปัญหาให้ผู้หมวดหลินได้
แบบนั้นเขาก็กลายเป็นคนเนรคุณ แถมยังไม่ใช่มนุษย์อีกด้วย
หลินอี้ฟังแล้วพยักหน้าน้อยๆ "ไม่เป็นไร พวกนายจะรู้หรือเปล่า คนนอกจะเดาหรือไม่ ก็ไม่เห็นจะกระทบอะไร"
หลินอี้ปลงได้ ไม่มีความหมายอะไร เพราะยังไงภูมิหลังของเขาก็ไม่ใช่ความลับ สักวันต้องมีคนรู้อยู่ดี เพียงแต่จะรู้เร็วกับรู้ช้าเท่านั้นเอง
จากนั้นหลินอี้เก็บรอยยิ้ม "ในเมื่ออยู่ต่อแล้ว งานในมือก็แบกให้เต็มที่ การปลดประจำการทหารเก่าเหลืออีกสามวันสุดท้าย กระบวนการทั้งหมด เสบียง บัญชีคน ตารางส่งตัว ให้เร่งทำให้เสร็จหมด ตรวจทีละรายการ หาช่องโหว่ให้เจอ"
"สามวันนี้เป็นจุดสำคัญ ห้ามพลาดแม้แต่นิด ถ้าเกิดปัญหาขึ้นมา จะถามเอากับนายคนเดียว"
เฉินซานเก็บอารมณ์ทั้งหมดทันที ยืดตัวตรงทำท่าตรงที่สุด สายตามุ่งมั่นสุดขีด ตอบรับสั้นชัด "รับทราบ! รับรองว่าทำภารกิจสำเร็จ! ไม่ทำให้กองร้อยเสียชื่อ ไม่สร้างปัญหาให้ผู้หมวด!"