"ค่าจ้างอะไร?" ครูฝึกไม่เล่นด้วยเลยกลอกตาขาว "พวกเราน่ะทำงานฟรี!"
"เชี่ย! ฟรีจริงดิ! อย่างน้อยก็ควรให้เกียรติคุณส่วนตัวชั้นสามสักอันมั้ย?" หลินอี้แซวทีเล่นทีจริง
ครูฝึกตวัดสายตาขึง "ไอ้บ้านายนี่มันปากเสือชัดๆ! จะเอาเกียรติคุณส่วนตัวฯ งั้นเหรอ ยังไงก็ไม่ถึงคราว นายหรอก ครูฝึกคงต้องลงมือเอง!"
ทั้งคู่สบตากัน แล้วก็หลุดขำออกมาพร้อมกัน
จากนั้น ครูฝึกกวาดตามองเหล่าผู้เข้าฝึกที่กำลังห้อมล้อมถกเถียงกันเรื่องปืนไรเฟิลจู่โจมรุ่น 191 อยู่ แล้วยกมือกดเสียงจ้อกแจ้กของทุกคนลง "ถ่ายวิดีโอเสร็จเรียบร้อย ภารกิจลุล่วง!"
"เอาล่ะ ต่อไปทุกคนประจำที่ เริ่มทำความคุ้นเคยกับปืนรุ่น 191 ใหม่เอี่ยม เข้าสู่การฝึกปฏิบัติจริง!"
พร้อมกับคำสั่งของครูฝึก ทุกคนได้สัมผัสปืนรุ่น 191 ใหม่อย่างเป็นทางการ
อาวุธประจำกายรุ่นใหม่ถอดด้ามถูกแจกจ่ายไปยังมือผู้เข้าฝึกตามลำดับ
ชั่วขณะนั้น ความคาดหวังในแววตาของทุกคนหล่นลงสู่พื้นดินอย่างสมใจ ใบหน้าอ่อนเยาว์แต่ละคนฉาบไปด้วยความตื่นเต้นและหวงแหน
ทุกคนประคองตัวปืนอย่างทะนุถนอม ลูบไล้ผิวปืนที่เย็นลื่นเบามือ แต่ละคนรักไม่ยอมปล่อย
สำหรับผู้เข้าฝึกรุ่นใหม่แล้ว นี่คือครั้งแรกที่พวกเขาได้ถือปืนไรเฟิลจู่โจมรุ่น 191 ที่เพิ่งประจำการอย่างเป็นทางการ ทั้งความรู้สึกแปลกใหม่และความภาคภูมิใจทับซ้อนกัน ไม่มีใครยอมวางลงง่ายๆ
แต่สำหรับหลินอี้ กลับไม่มีอะไร เขาวางปืนไรเฟิลรุ่น 191 ในมือลงบนแท่นปฏิบัติการตรงหน้าอย่างราบเรียบตามอำเภอใจ
พื้นฐานหกปีในหน่วยรากหญ้าของทหารเก๋าเกมส์มันโชว์เด่นอยู่แล้ว อาวุธปืนรุ่นใหม่นี้เขาฝึกปฏิบัติจริง ถอดประกอบ และบำรุงรักษามานับครั้งไม่ถ้วน โครงสร้างทุกชิ้นส่วน ทุกขั้นตอนการปฏิบัติการ ถูกสลักลึกลงในความทรงจำของกล้ามเนื้อไปหมดแล้ว
แน่นอนว่า เหตุผลหลักคือเมื่อเดือนก่อนเขาเพิ่งทำเควสต์เช็คอินเสร็จ แล้วได้รับสกิล[นิ้วมือทองคำ]มา
สกิลนี้ฟังดูไม่ค่อยสุภาพเท่าไหร่ แต่ที่จริงแล้วสุภาพมาก