หลังจากแยกย้าย ทุกคนก็เดินเคียงบ่าเคียงไหล่กลับหอพักไปตามถนนในค่ายที่เป็นระเบียบ
หอพัก 602 ตอนนี้ไม่คึกคักเบียดเสียดเหมือนตอนแรกเข้าแล้ว
จากเดิมที่พักเก้าคน พอพี่หวังเหว่ยจื้อหัวหน้าห้องเรียนจบออกไป ก็ว่างลงหนึ่งเตียง ห้องเลยดูกว้างขึ้น แถมเงียบสงบกว่าเดิมเยอะ
ส่วนตำแหน่งพี่หัวหน้าห้องผู้ดูแลของห้อง ก็ตกเป็นของหลินอี้ทันที
เพราะว่าผู้ฝึกหลายคนที่ดูแลห้องนี้ชอบผลักภาระการสอนมาให้หลินอี้
เขาแทบจะเป็นผู้ฝึกอีกครึ่งคนของเพื่อนร่วมรบไปแล้ว
ตอนนี้ชั้นปียังไม่ถึงคิวต้องไปคุมรุ่นน้อง งานก็เลยยังไม่มีวุ่นวาย ไม่ต้องฝึกทหารใหม่ แถมยังไม่มีภารกิจพิเศษมากดดัน ชีวิตของนักศึกษารุ่นนี้จึงเป็นไปอย่างมีแบบแผนและสบาย
ปีสองนี่แหละคือช่วงที่ชิลที่สุด
กิจวัตรแต่ละวันเรียบง่ายและบริสุทธิ์ ตื่นเช้ามาซ้อม กลางวันเข้าเรียน เย็นทบทวนและพักผ่อน ฝึกซ้อมหนักแน่น วิชาการเข้มข้น จังหวะชีวิตพอดี ไม่มีเรื่องจุกจิกกวนใจ ทุกคนเลยจดจ่ออยู่กับการขัดเกลาความสามารถของตัวเองอย่างตั้งใจ
เพื่อนร่วมรบยังคงล้อมวงคุยกันเสียงเบาเกี่ยวกับการฝึกซ้อมรับมือวันพรุ่งนี้ ให้กำลังใจกันไปมา บรรยากาศคึกคัก
พวกเขาเม้ามอยเรื่องกลยุทธ์สารพัด พรุ่งนี้จะรบยังไง จะเริ่มจากจุดไหน
หลินอี้นอนเอกเขนกข้างเตียง ขี้เกียจฟังที่พวกนั้นคุย
ไอ้พวกนี้ก็แค่พวกลูกไก่ จะคิดแผนเด็ดอะไรออกมาได้ ก็แค่เอาที่เรียนในตำรามาพูดปลอบใจตัวเองไปอย่างนั้นแหละ
ในเมื่อเป็นของจริง ก็ต้องหาวิธีจากสถานการณ์จริงเท่านั้น
เขาเพ่งสมาธิเงียบ ๆ ตั้งใจเรียกแผงระบบส่วนตัวของตัวเองขึ้นมา
[โฮสต์: หลินอี้]
[อายุ: 25 ปี]
[พละกำลัง: 17 (คนทั่วไป 10)]
[ความอึด: 19 (คนทั่วไป 10)]
[พลังจิต: 16 (คนทั่วไป 10)]
[ความคล่องตัว: 15 (คนทั่วไป 10)]
[ทักษะ: พลังพยัคฆ์, จมูกหมี, ฝีเท้าแมว]
[พรสวรรค์: ไม่มี]
ตลอดปีกว่าที่ผ่านมา เขายืนหยัดเช็คอินในโรงเรียนทุกวัน สะสมไปเรื่อย ๆ รากฐานของตัวเองเลยเกิดการเปลี่ยนแปลงชนิดที่เรียกว่าลอกคราบกลายเป็นคนละคน
แน่นอนว่าฟังดูง่าย แต่กว่าจะทำเควสต์เช็คอินพวกนี้สำเร็จ ก็ต้องแลกมาด้วยการทิ้งหน้าตัวเองเหมือนกัน