ภายในสนามฝึกซ้อมภาคสนาม ลมสารทพัดโชย พื้นที่ป่าไม้ลดเลี้ยวสลับซับซ้อน
จุดกำบังทางยุทธวิธีและตำแหน่งซ่อนพรางต่าง ๆ มีพร้อมทุกอย่าง สนามซ้อมรบมาตรฐานจัดวางไว้เรียบร้อยแล้ว รอเพียงการเปิดฉากเผชิญหน้าเท่านั้น
รุ่นพี่ปีสี่สาขายุทธการเหล่าทัพมาถึงก่อนแล้ว แต่งกายด้วยชุดฝึกซ้อมเต็มยศ สวมอุปกรณ์จำลองการรบครบครัน ยืนล้อมวงคุยกันสบาย ๆ พักรออย่างผ่อนคลาย
ยังมีเวลาอีกครู่กว่ารุ่นน้องปีสองจะมาถึง พวกเขาก็เลยเมาท์กันไปเรื่อยเปื่อย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความนิ่งและมั่นอกมั่นใจ
“เอาจริงนะ ให้พวกเราปีสี่ไปตีกับน้องปีสองนี่ มันชักจะใหญ่เกินไปหน่อยมั้ย”
รุ่นพี่ปีสี่คนหนึ่งส่ายหัวพลางหัวเราะ หน้าตาไร้กังวล “พวกน้องน่ะเรียนทฤษฎีมาแค่ปีเดียว ฝึกพื้นฐานไปกี่รอบ ยังไม่เคยลงสนามจริงเลยด้วยซ้ำ งานนี้ต้องซีเรียสด้วยเหรอ? แป๊บเดียวก็จบละ เกมกดแหลกชัวร์”
อีกคนข้าง ๆ รีบเสริมต่อทันที หนักแน่นเต็มเสียง “ก็ใช่น่ะสิ! แถมทีมเรายังมีพี่เย่กับพี่ติงนั่งคุมบังเหียน สองเทพตัวท็อปลงสนามเอง พวกน้องปีสองจะเอาอะไรมาสู้? มาเดินแต้มให้ชัด ๆ”
ณ กลางวงสนทนา ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งผู้หนึ่งฟังแล้วก็ส่งเสียงเหอะในลำคอ
คนนั้นก็คือเย่ชู ผู้ไร้ข้อกังขาตำแหน่งอันดับหนึ่งของสาขายุทธการเหล่าทัพในรุ่นนี้ แถมยังเป็นว่าที่จอมยุทธ์ที่รุ่นพี่ปีสี่แห่งสถาบันบัญชาการทหารบกจินหลิงต่างยอมรับ
เขาถนัดการยิงแม่นยำที่สุด ฝีมือถึงขั้นสยดสยอง เคยทำสถิติสุดโหดยิงสิบกระสุนได้เก้าสิบหกแต้มในการทดสอบยิงปืนระดับโรงเรียน รั้งอันดับหนึ่งในการทดสอบยิงปืนของทั้งรุ่น ถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีใครล้มสถิติได้
ไม่ว่าจะเป็นความแม่นยำในระยะไกล การประเมินพลแม่นปืนในสถานการณ์จริง หรือการควบคุมจุดยุทธวิธี เขาก็ทิ้งห่างคนอื่นขั้นขาด