ทั้งคืนไม่มีเรื่องใดเกิดขึ้น เช้าตรู่วันถัดมา พี่เหลียนก็ออกเดินทางไปยังตลาดมืดในเขตเอฟ
หลายวันมานี้ ปู้ไจเริ่มเรียนอ่านเขียนตามคำยืนกรานของจี้ฉาง เด็กน้อยอายุเพียง 8 ขวบ แต่ตั้งใจเรียนอย่างยิ่ง ทุกวันจะนั่งเขียนหนังสือและคำนวณอยู่ชั้นบนอย่างเงียบ ๆ
ส่วนจี้ฉางเอง พอตื่นขึ้นมาก็เริ่มดำเนินการผลิตกระสุนปืนไรเฟิลของตัวเองอย่างเป็นขั้นเป็นตอน
เมื่อเข้าไปในบ้านหลังเล็กแล้วเห็นความคืบหน้าที่ย่ำแย่จนแทบทนดูไม่ได้ จี้ฉางก็อดบ่นไม่ได้
“ตั้ง 6 วันเต็ม เพิ่งทำกระสุนสำเร็จได้ 8 นัด แบบนี้มันเหมาะสมเหรอ? สมเหตุสมผลเหรอ? ถูกกฎหมายหรือเปล่า? ได้มาตรฐานไหม?”
เขตเอฟ
บ้านสังกะสีผุพังบิดเบี้ยวตั้งเรียงรายแน่นขนัด กลิ่นเหม็นคล้ายท่อระบายน้ำผสมเศษเหล็กกับปัสสาวะอบอวลจนแม้แต่ลมหายใจก็ยังเต็มไปด้วยกลิ่นนั้น
ทันทีที่พี่เหลียนปรากฏตัวในชุดสะอาดสะอ้าน พร้อมรูปลักษณ์ผุดผ่อง ผู้คนชั้นล่างที่แออัดอยู่รอบด้านก็หันมามองเธอแทบจะพร้อมกัน
ตรงกันข้ามกับผู้คนเหล่านั้น พี่เหลียนสอดมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋าเสื้อ เดินตรงไปยังตลาดมืดอย่างสงบนิ่ง ไม่สนใจเสียงอ้อนวอนและเสียงหยาบคายรอบตัว
“คนใจบุญ ช่วยให้ของกินหน่อย แค่ก้อนนมอัดเม็ดจากแมลงสาบครึ่งก้อนก็ได้ ฉันไม่ได้กินข้าวมา 3 วันแล้ว”
“พี่สาว ช่วยแม่หนูด้วย แม่ใกล้ตายแล้ว หนูขอแค่ 1 เหรียญ 1 เหรียญก็ซื้อยาปฏิชีวนะหมดอายุได้ครึ่งเม็ด แม่หนูก็จะรอด”
“ยัยนี่หอมชะมัด ถ้าได้ให้เธอทำให้ฉันสัก…”
“...”