หลังตอบหัวหน้ากองกำลังจ่านโซ่วแล้ว จี้ฉางก็ปิดห้องนิรภัยอีกครั้ง เมื่อไม่มีอะไรทำ เขาจึงนั่งอยู่ในโถงชั้นหนึ่ง พลางตรวจดูข้อมูลของเขตพิเศษต่าง ๆ ทั่วหัวเซี่ย
จนกระทั่งราวหกโมงเย็น เสียงห้าวหาญของจ่านโซ่วก็ดังขึ้น จี้ฉางลุกพรวดด้วยความตื่นเต้น ก่อนวิ่งออกไป
“ฮ่า ๆๆ คุณจี้ เขตบีนี้ไม่เหมือนข้างนอกจริง ๆ อากาศยังสดชื่นเลย ว่าแต่ไอ้เจ้านี่มันคืออะไร ผมดูไม่รู้เรื่องเลย”
ระหว่างพูด จ่านโซ่วก็ยกกล่องเหล็กใบหนึ่งขึ้นมาอย่างไม่เกรงใจ
กล่องมีขนาดไม่ใหญ่ คล้ายเตาแม่เหล็กไฟฟ้าในชาติก่อน ด้านล่างมีโซ่เส้นเล็ก ๆ ส่วนด้านบนมีกรวยเล็ก ๆ อยู่ใบหนึ่ง
เห็นอีกฝ่ายอุ้มกล่องเหล็กอย่างลวก ๆ จี้ฉางก็รีบเข้าไปรับเครื่องทำความสะอาดปลอกกระสุนปืนไรเฟิลตรงหน้าอย่างระมัดระวัง ราวกับกำลังประคองสมบัติล้ำค่า
“ของดี”
จี้ฉางไม่สนใจสีหน้าฉงนของหัวหน้ากองกำลังจ่านโซ่ว เขายกเครื่องจักรกลับเข้าไปในห้องแล้วเสียบปลั๊กทันที
“ซี่ ๆ~”
เสียงเฟืองหมุนเบา ๆ ดังขึ้น จี้ฉางหยิบปลอกกระสุนปืนเอเคขึ้นมากำหนึ่ง แล้วเทลงในกรวยด้านบนสุดทันที
“กึก~”
ชั่วพริบตา ปลอกกระสุนหนึ่งชิ้นก็เลื่อนไหลเข้าไปในตัวเครื่องอย่างราบรื่น จี้ฉางเอียงหูฟังเสียงจากข้างในทันที
ภายในดูเหมือนมีแปรงขนนุ่มจำนวนมากกำลังทำงานพร้อมกัน กลิ่นน้ำมันกระสุนจาง ๆ พลันพุ่งเข้าจมูก
ผ่านไปสิบกว่านาที ปลอกกระสุนที่ทำความสะอาดเสร็จแล้วก็ปรากฏขึ้น คราบน้ำมันถูกเช็ดออกจนหมด ปากปลอกที่บิดเบี้ยวเล็กน้อยยังถูกปรับให้เข้าที่ ดูราวกับปลอกกระสุนปืนเอเคใหม่เอี่ยม จี้ฉางหยิบขึ้นมาหนึ่งชิ้นแล้วพินิจดู
“สมบูรณ์แบบ สมบูรณ์แบบจริง ๆ มีเจ้านี่แล้ว อัตราความสำเร็จในการประกอบกระสุนของฉันต้องสูงขึ้นมากแน่”