จี้ฉางปิดสายรัดข้อมือไปเสียเลย ไม่สนใจบทสนทนาที่คนเหล่านั้นคุยกันต่อ แล้วเริ่มเข้านอน
ด้านนอก พี่ใหญ่พาลูกศิษย์ลงมือสร้างห้องนิรภัยสุดแกร่ง เสียงดังต่อเนื่องเป็นระลอกกลับทำให้จี้ฉางรู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาด
คืนนั้นผ่านไปโดยไม่มีเรื่องใดเกิดขึ้น
ยามเช้า จี้ฉางตื่นขึ้นบนชั้นสอง หลังล้างหน้าแปรงฟันอย่างง่าย ๆ ก็รีบเดินออกไปตรวจดูด้านนอกทันที
เพียงชั่วข้ามคืน โรงจอดรถกึ่งใต้ดินขนาดใหญ่ก็เปลี่ยนโฉมไปอย่างสิ้นเชิง
ห้องนิรภัยสร้างขึ้นจากผลึกทองระดับเฟรมทั้งหลัง และยังใช้ระบบรักษาความปลอดภัยสามชั้น ได้แก่ ลายนิ้วมือ ม่านตา และรหัสผ่าน
ขณะที่จี้ฉางกำลังสำรวจห้องนิรภัยตรงหน้า เสียงเครื่องยนต์รถจี๊ปก็ดังขึ้นจากที่ไกล ๆ ร่างของไป๋ชิงชิงที่ดูอ่อนล้าเล็กน้อยค่อย ๆ เดินตรงมาทางนี้
จี้ฉางมองใต้ตาคล้ำทั้งสองข้างของอีกฝ่าย ก่อนหันไปยิ้มให้
“เมื่อคืนหลับไม่ดีเหรอ?”
“อย่าพูดถึงเลย ไม่ชวนฉันเข้าไปนั่งหน่อยเหรอ?”
พอได้ยินเช่นนั้น จี้ฉางก็ผายมือเชื้อเชิญทันที ทั้งสองเดินตามกันไปยังโถงชั้นหนึ่ง
เขารินน้ำส่งให้ไป๋ชิงชิง แล้วพิงระเบียงรอเธอพูดอย่างเงียบ ๆ
ดูเหมือนไป๋ชิงชิงจะรู้สึกว่าบรรยากาศเริ่มกระอักกระอ่วน หลังจิบน้ำไปเล็กน้อย เธอก็เปิดปากทำลายความเงียบนั้น
“เถ้าแก่จี้รู้ไหม? เมื่อเช้า เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน เขตพิเศษประกาศจำนวนกองกำลังรับจ้างตามโครงสร้างใหม่แล้ว
“กองกำลังรับจ้างระดับบีมี 3 กลุ่ม ระดับซี 9 กลุ่ม ระดับดี 49 กลุ่ม ส่วนกลุ่มที่เหลือทั้งหมดจะยังคงสถานะหน่วยไว้ แต่แสงออโรราจะไม่รับรองสถานะกลุ่มรับจ้างของพวกเขาอีกต่อไป”