ชื่อร้านไม่สะดุดตา แถมยังตั้งอยู่ในมุมอับที่สุดของพื้นที่ วันเปิดร้านวันแรกจึงแทบไม่มีลูกค้า
ตลอดทั้งวัน จี้ฉางนั่งง่วงหงาวหาวนอนอยู่บนเก้าอี้ ระหว่างนั้นยังลองพับปลอกกระสุนดูด้วย
แต่น่าเสียดาย งานคนละสายกันก็เหมือนคนละโลก ต่อให้จี้ฉางพยายามอย่างเต็มที่ ปลอกกระสุนที่พับออกมาก็ยังขรุขระไม่เรียบ ต่อให้เป็นกระสุนสักนัดก็ยังใส่เข้าไปไม่ได้
เมื่อเห็นว่าใกล้บ่ายแล้ว จี้ฉางจึงหยิบโทรศัพท์ติดต่อหัวหน้ากองกำลังทะเลทราย
【วันนี้เตรียมไว้เท่าไร?】
【เหมือนเดิม หนึ่งหมื่น ฉันมีธุระนิดหน่อยทางนี้ คิดว่าน่าจะไปถึงราวหนึ่งทุ่ม】
【ได้ มีเครื่องปั๊มไหม? ช่วยหามาให้ฉันหน่อย】
【เครื่องปั๊มเหรอ? นายจะทำกระสุนปืนไรเฟิลหรือ? ของแบบนี้หายากนะ หายากมาก ฉันจะพยายามดู】
ขณะที่จี้ฉางกำลังคุยกับหัวหน้ากองกำลังทะเลทราย ในที่สุดก็มีลูกค้าเข้ามาที่ร้าน
ลูกค้าคนแรกทำให้จี้ฉางประหม่าอย่างเห็นได้ชัด เขารีบลุกขึ้นเดินไปหาอีกฝ่าย
แต่พออีกฝ่ายก้าวเข้าร้าน หัวใจของจี้ฉางก็จมดิ่งลงไปกว่าครึ่งทันที
เหตุผลง่ายมาก อีกฝ่ายดูแล้วอายุไม่เกินสิบสี่สิบห้าปี สวมหมวกแก๊ป ดูเหมือนเด็กประถมไม่มีผิด
“ผู้ปกครองไม่มาด้วยเหรอ?” จี้ฉางถามออกไปโดยไม่ทันคิด
เด็กหนุ่มตรงประตูไม่ได้สนใจคำถามของจี้ฉาง เขาเพียงยืนมองกระสุนทั้งสิบสองชนิดผ่านกระจก
เห็นอีกฝ่ายดูอย่างตั้งใจขนาดนั้น จี้ฉางก็อยากถามว่า “นายแยกกระสุนพวกนี้ออกทั้งหมดหรือไง?” แต่สุดท้ายก็อดกลั้นไว้
ส่วนเด็กหนุ่มนั้นดูอย่างจริงจังมาก จ้องอยู่นานทีเดียวกว่าจะเอ่ยขึ้นเบา ๆ
“.45 เอซีพี ขึ้นชื่อเรื่องอานุภาพ เป็นสัญลักษณ์ของกระสุนขนาดใหญ่ แรงถีบสูงมาก ข้อเสียคือกระสุนระเบิดคารังเพลิงได้ง่าย บางคนบอกว่าเป็นเพราะโครงสร้างของตัวปืน