ขณะที่จี้ฉางกำลังสำรวจด้านนอก พี่เหลียนก็สังเกตเห็นเขาแล้วรีบเอ่ยขึ้น
“เถ้าแก่ ตื่นแล้วเหรอคะ”
“อืม ขึ้นไปพักเถอะ เหนื่อยหน่อยนะ”
พอได้ยินจี้ฉางพูด พี่เหลียนก็ชะงักไปโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะรีบส่ายหน้าแล้วตอบว่า
“วันนี้เป็นวันเปิดร้าน อดนอนวันเดียวไม่เป็นไรค่ะ ตอนอยู่เขตรอบนอก พวกเราก็ต้องคอยระแวงจนอดนอนกันบ่อย ๆ อยู่แล้ว ไม่ต้องห่วงค่ะเถ้าแก่ ฉันไม่เป็นไร”
“แต่นี่ไม่ใช่เขตรอบนอกแล้วนี่ ไปเถอะ นอนสักพักก็ได้ มีปู้ไจช่วย ฉันจัดการไหว”
เมื่อจี้ฉางยืนยันเช่นนั้น พี่เหลียนก็ไม่กล้าแย้งอีก เธอกำชับปู้ไจอยู่สองสามคำ แล้วจึงเดินโซเซขึ้นไปชั้นบน
ในจังหวะนั้นเอง สายรัดข้อมือก็สั่นขึ้นกะทันหัน
จากนั้นเสียงห้าวหาญก็ดังขึ้นฉับพลัน
“ฮ่า ๆ ๆ เถ้าแก่จี้ ปล่อยให้รอนานเลยนะ พี่ชายเพิ่งกลับมา ตอนนี้ว่างไหม เดี๋ยวฉันขับรถไปหา กระสุนห้าหมื่นนัด ปลอกกระสุนเหยี่ยวดำทั้งหมดที่กองทหารรับจ้างจ่านโซ่วมีอยู่ตอนนี้ ฉันขนไปให้หมดเลย”
ได้ยินเสียงนั้น จี้ฉางเหลือบมองพนักงานสองคนตรงประตูที่ลุกออกไปแล้ว จึงพิมพ์ตอบไปตรง ๆ
“ได้ มาตอนนี้เลย กระสุนห้าหมื่นนัด น้ำมันหล่อลื่นกับดินปืนที่ใช้คู่กันก็เอามาด้วย อีกอย่าง
ช่วยเอาปลอกกระสุนปืนพก 12 แบบที่นิยมใช้กันแถวนี้มาให้ฉันด้วย แบบละ 10 นัด คัดอย่างดีมานะ แล้วก็เตรียมเงินมาให้พอ วันเปิดร้านวันแรก ฉันจัดให้ชุดใหญ่”
แทบจะทันทีที่จี้ฉางส่งข้อความไป อีกฝ่ายก็ส่งข้อความเสียงกลับมา
“แม่งเอ๊ย ฉันอ่านหนังสือไม่ออกนี่หว่า เอ็งนั่นแหละ บัณฑิต มาดูทีว่าเถ้าแก่จี้ส่งอะไรมา”