บนกำแพงเมือง ทันทีที่ไป๋ชิงชิงก้มลงเห็นข้อความบนสายรัดข้อมือ ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงอย่างที่ไม่เคยประสบมาก่อนก็ถาโถมเข้าใส่ ผู้วิวัฒน์ระดับซีผู้สง่างามถึงกับเข่าอ่อน ทรุดฮวบลงกับพื้นดังตุบ
ด้านหลัง หยุนมู่ตกใจ รีบเข้าไปประคอง แต่ไป๋ชิงชิงกลับค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น เสียงสั่นเครือเอ่ยว่า
“กองทัพแสงออโรรา รีบไปตรวจสอบกระสุนของกองทัพแสงออโรราเดี๋ยวนี้”
ไม่ถึง 5 นาทีต่อมา หยุนมู่กลับมาข้างกายไป๋ชิงชิง สีหน้าของอีกฝ่ายย่ำแย่ถึงขีดสุด ก่อนตะคอกเสียงต่ำว่า
“ตอนนี้กองทัพแสงออโรราตามแนวกำแพงเมืองยังเหลือ 5,000 คน แต่รวมกระสุนทั้งหมดแล้วมีไม่ถึง 100 นัด”
พอได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของไป๋ชิงชิงก็เต็มไปด้วยความสิ้นหวังในพริบตา เธอพึมพำกับตัวเองว่า
“หมดแล้ว หมดเกลี้ยงจริง ๆ ทำยังไงดี ฉันควรทำยังไงดี หลี่จี๋กวง ไอ้สารเลว นี่น่ะหรือกำลังหลักของคุณ แล้วลูกศิษย์อย่างฉันจะทำยังไงได้”
พูดถึงตรงนี้ ไป๋ชิงชิงเหม่อมองเข้าไปในเขตพิเศษแสงออโรรา จู่ ๆ แววตาก็ไหววูบ
“เถ้าแก่จี้ ใช่แล้ว ฉันยังมีเถ้าแก่จี้ ฉัน...”
ระหว่างพูด พลังงานมหาศาลพลันปะทุขึ้นทั่วร่างของไป๋ชิงชิง เธอพุ่งเข้าเมืองไปในชั่วพริบตา ราวกับแมลงปอแตะผิวน้ำ
เมื่อเห็นภาพนั้น หยุนมู่ก็หน้าซีดเผือด มองไปยังแดนรกร้างอันมืดมิดไกลออกไป แล้วพึมพำว่า
“หรือพวกเราจะเป็นตัวนำหายนะจริง ๆ เขตพิเศษเดิมของเราถูกทำลายไปแล้ว เพิ่งมาถึงที่นี่ เขตพิเศษแห่งนี้ก็จะล่มสลายอีกหรือ”
เขตบี
ตอนนี้จี้ฉางกำลังง่วนทำงานอย่างรวดเร็ว เพราะมีเรี่ยวแรงเต็มเปี่ยม