เรื่องคะแนนความน่าเชื่อถือของเขตพิเศษต่าง ๆ จี้ฉางเองก็ไม่รู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่เมื่อเห็นตัวเลขติดลบสีแดงสด จี้ฉางก็รู้สึกว่าเขตพิเศษแห่งนี้คงไม่ใช่ที่ที่ควรฝากตัวด้วยนัก
“เฮ้อ คิดไปมากก็ไม่มีประโยชน์ รอให้ตรวจสอบจนแน่ชัดก่อนค่อยตัดสินใจดีกว่า”
พึมพำจบ จี้ฉางก็ลุกขึ้นกลับไปยังห้องควบคุม แล้วเริ่มทำงานต่อ
……
แดนรกร้าง
ยอดเขาขรุขระเว้าแหว่ง ทะเลทรายสีเหลืองทอดสุดสายตา ทัศนวิสัยต่ำมาก มองไปทางไหนก็เห็นแต่ผืนดินแห้งตายไร้แม้แต่ต้นหญ้า ราวกับโลกที่ไร้ชีวิต
เวลานี้ กลุ่มรับจ้าง 500 คนสวมชุดรบสีเทาขาวเหมือนกันหมด หน้าอกปักอักษรหยุนหลี ทุกคนถือปืนเทพสายฟ้าไว้ในมือ และเหน็บเหยี่ยวดำที่บรรจุกระสุนเต็มแม็กกาซีนไว้ข้างเอว กำลังเร่งฝีเท้ามุ่งหน้าไปภายใต้การนำของหยุนมู่
ทั้ง 500 คนล้วนเป็นผู้วิวัฒน์ ท่ามกลางโลกที่ทรายเหลืองปลิวว่อน พวกเขาเคลื่อนที่ได้อย่างรวดเร็ว ไม่มีใครส่งเสียงแม้แต่น้อย
ในที่สุด กลุ่มรับจ้าง 500 คนก็ขึ้นไปถึงเนินทรายแห่งหนึ่ง หยุนมู่ซึ่งอยู่หัวขบวนพลันยกกำปั้นขวาขึ้น
วินาทีถัดมา ทุกคนหยุดพร้อมกัน ก่อนจะค่อย ๆ ย่อตัวลง รอรับคำสั่ง
“พี่ เห็นอะไรหรือเปล่า?”
เสียงแผ่วเบาดังขึ้น หยุนมู่จ้องทะเลทรายที่ทอดอยู่ไกลโพ้นโดยไม่หันกลับมา แล้วเอ่ยเสียงเบา
“ลองดมดู กลิ่นเหม็นคาวฉุนเข้มข้น แจ้งทุกคน แบ่งเป็นหน่วยรบละ 100 คน เฝ้าระวัง เตรียมสู้ได้ทุกเมื่อ อนุญาตให้ยิงได้ไม่จำกัด”
ระหว่างพูด หยุนมู่ก็ลุกขึ้น แล้วเดินลงจากเนินทรายไปก่อน
เมื่อข่าวแพร่ไปทั่วกลุ่มรับจ้างหยุนหลี คนด้านหลังก็ปลดเซฟปืนพร้อมกัน ก่อนเร่งฝีเท้าตามไป