“จัดส่งสินค้า?” จี้ฉางเลิกคิ้ว
แต่จี้ฉางไม่ได้ตอบตกลงทันที กลับถามขึ้นว่า
“เสียคนไปตั้งมากในคราวเดียว ตอนนี้คุณก็เตรียมเลื่อนขั้นเป็นระดับซีแล้ว ถ้าผมเดาไม่ผิด ระดับซีต้องมีคน 150 คน คุณหาคนได้ครบหรือ?”
หัวหน้ากองกำลังจ่านโซ่วได้ยินคำถาม จึงอธิบายเสียงอู้อี้
“ตอนนี้แต่ละกองกำลังแทบถูกตีแตกบ้าง พินาศย่อยยับบ้าง ระหว่างทางกลับ ผมติดต่อพวกฝีมือดีไว้หลายคนแล้ว สถานการณ์ของพวกเขาไม่ต่างจากเรา
ต่างก็ถูกเล่นงานจนยับเยิน บางคนถึงกับเสียหัวหน้ากองไปในแดนรกร้าง เรื่องกำลังคนจัดการได้ไม่ยาก คนที่รวบรวมมาได้ล้วนฝีมือดีทั้งนั้น ตอนนี้ที่ขาดก็แค่กระสุน
ตั้งแต่เมื่อคืนที่พวกเรากลับมา ตลาดมืดก็แทบคลั่ง กระสุนทุกชนิดราคาพุ่งกระฉูด แต่แค่นั้นยังไม่พอให้พวกเราได้อุดฟันหรอก”
พูดถึงตรงนี้ หัวหน้ากองกำลังจ่านโซ่วก็เงยหน้ามองจี้ฉาง แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
จี้ฉางเห็นดังนั้นก็พยักหน้าอย่างครุ่นคิด ก่อนจะตอบว่า
“เข้าใจแล้ว กองกำลังรับจ้างระดับซีของคุณต้องใช้สินค้ากี่มากน้อย?”
“ก็ถึงได้มาถามคุณนี่ไงครับ ผมเป็นคนตรง ๆ พูดจาไม่อ้อมค้อม คุณจี้อย่าถือสาเลย ผมหมายถึงว่าคุณจัดส่งได้เท่าไร ทางผมก็จะเตรียมอาวุธในสัดส่วนเดียวกันไว้ คุณจี้ว่าไงครับ?”
“ทั้งหมด” จี้ฉางเอ่ยขึ้นกะทันหัน
“หา? ทั้งหมดอะไรนะ?” หัวหน้ากองกำลังจ่านโซ่วชะงักไป
เห็นอีกฝ่ายไม่เข้าใจความหมายของตนอย่างชัดเจน จี้ฉางก็รู้ว่าตู้จัดแสดงจะได้แสดงคุณค่าของมันเสียที
“ติ๊ง ยืนยันตัวตนสำเร็จ”
“ติ๊ง ยืนยันม่านตา”
“ติ๊ง ลายนิ้วมือถูกต้อง”
“กึก!”
บานประตูตู้ขนาดใหญ่ส่งเสียงกึกขึ้นกะทันหัน จี้ฉางจึงหันไปพูดเสียงเบาว่า