บานประตูตู้หนักอึ้งเปิดออกฉับพลัน
วินาทีถัดมา กระสุนสีทองอร่ามนับแสนก็ปรากฏตรงหน้า
“หนึ่ง”
“สอง”
“สาม”
“กึก—”
ประตูตู้ปิดลง จี้ฉางหันกลับไปมองหัวหน้ากองกำลังทะเลทรายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
ตอนนี้อีกฝ่ายยืนนิ่งราวกับหุ่นเชิด อ้าปากค้างจนแทบถ่างสุด
ผ่านไปพักใหญ่ ลำคอของเขาขยับ กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยติดขัดว่า
“เถ้าแก่จี้...คุณ...ผม...”
เห็นอีกฝ่ายพูดจาไม่เป็นคำ จี้ฉางก็ยิ้มอย่างพอใจ
“พอใจแล้ว”
เขาพึมพำกับตัวเอง พลางนึกถึงเรื่องการรบสกัดกั้นที่พี่เหลียนพูดถึงตอนกินข้าวเมื่อครู่ ดวงตากลอกไปมาแล้วเอ่ยขึ้นว่า
“เรื่องสินค้า คุณไม่ต้องกังวลเลย ถ้าไม่ใช่เพราะช่วงสองวันนี้พวกนั้นต้องการของไปใช้ในศึกสกัดกั้น ตู้ของผมก็คงไม่พร่องไปเกือบครึ่งหรอก
หัวหน้ากองกำลังทะเลทราย คุณคงไม่คิดจริง ๆ หรอกนะว่าผมมีของแค่นี้? อย่างที่บอก ผมมีเท่าที่ผมเห็นสมควร”
หัวหน้ากองกำลังทะเลทรายที่อยู่ข้าง ๆ ในที่สุดก็ได้สติกลับมา ทว่าภาพกระสุนสีทองแน่นขนัดยังคงติดตาไม่เลือนหาย
“เถ้าแก่จี้ คุณ...ไม่สิ ท่านนี่มัน...ช่างเถอะ วีรบุรุษไม่ถามชาติกำเนิด กระสุนไม่ถามเส้นทาง ผมเข้าใจกฎดี ตั้งแต่นี้ไป กองกำลังทะเลทรายของผม...ไม่สิ กองทหารรับจ้างทะเลทรายของเราทั้งหมด ขอแค่ท่านต้องการใช้พวกเรา เรียกได้ทุกเมื่อ ก่อนหน้านี้ผมตาถั่วเอง ขอโทษด้วย แต่ผมยังอยากยืนยันอีกครั้ง ท่านแน่ใจหรือครับว่าจะจัดหากระสุนเหยี่ยวดำให้กองกำลังทะเลทรายของเราเดือนละ 10,000 นัด?”
เห็นแววตาระแวดระวังของอีกฝ่าย จี้ฉางก็รู้ว่าคราวนี้ตัวเองคงเล่นใหญ่เกินไปหน่อย แต่เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว ในโลกวันสิ้นโลกที่กินคนไม่คายกระดูก ยิ่งคนอื่นหวาดกลัวเขามากเท่าไร หนทางข้างหน้าก็ยิ่งเปิดกว้างเท่านั้น