จนปู้ไจตัวน้อยเก็บปืนไปแล้ว จี้ฉางถึงค่อยได้สติ เขาพุ่งเข้าไปหาหนูน้อยทันที
「เธอ... ไม่เป็นไรใช่ไหม? นี่มันเขตแกนกลางของแสงออโรราเชียวนะ ทำไมถึงมีสัตว์ติดเชื้อโผล่มาได้?」
ปู้ไจที่อยู่ข้าง ๆ หันไปมองซากสัตว์ติดเชื้อในลานหลังบ้านเช่นกัน ก่อนส่ายหน้าเป็นเชิงบอกว่าไม่รู้
ในตอนนั้นเอง เขตแกนกลางที่ปกติสงบเงียบเป็นหลัก กลับพลันเกิดความโกลาหลขึ้น
รถจี๊ปหลายคันแล่นผ่านไปพร้อมเสียงเครื่องยนต์คำรามเป็นระยะ ขณะเดียวกันเสียงปืนถี่ยิบก็ดังขึ้นเป็นชุด
เมื่อเห็นเช่นนั้น จี้ฉางก้มมองสายรัดข้อมือทันที เตรียมส่งข้อความหาไป๋ชิงชิง
แต่น่าเสียดายที่ส่งข้อความไม่ออกเลย
ขณะที่จี้ฉางกำลังกระวนกระวาย หางตาก็เหลือบไปเห็นผู้ปนเปื้อนตัวหนึ่งอยู่นอกประตูใหญ่ ร่างกายบิดเบี้ยวไปทั้งตัว ค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาทางนี้
พอเห็นภาพนั้น ลมหายใจของจี้ฉางสะดุดวูบ เขารีบขยับไปยืนบังปู้ไจตัวน้อยไว้ด้านหลัง ทั้งสองค่อย ๆ เดินขึ้นชั้นสองอย่างระมัดระวัง ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่นิดเดียว
เมื่อมาถึงชั้นสอง จี้ฉางก็นึกถึงสายรัดข้อมือระดับสูงขึ้นมาได้ จึงเตรียมพาปู้ไจเข้าไปหลบในห้องก่อน
แต่ตอนนี้ดวงตาของปู้ไจกลับเป็นประกายจนชวนตะลึง เธอค่อย ๆ เงยหน้ามองจี้ฉาง
「พี่ชายเจ้านาย หลบเข้าไปก่อนเถอะ ที่นี่ฉันจัดการเอง」
ระหว่างพูด ไม้พลองในมือเด็กน้อยก็ดีดผึง เปลี่ยนเป็นทวนยาวในพริบตา จี้ฉางถึงเพิ่งนึกได้
「จริงด้วย เมื่อกี้เธอฆ่าสัตว์ติดเชื้อได้ด้วยการโจมตีครั้งเดียว พวกผู้ปนเปื้อนพวกนี้ยิ่งไม่ใช่คู่มือของเธอแน่ ผู้วิวัฒน์... นี่คือพลังของผู้วิวัฒน์งั้นเหรอ?」
แม้จะพูดอย่างนั้น แต่ปู้ไจก็เป็นแค่เด็กอายุแปดหรือเก้าขวบ จี้ฉางจึงยังพูดว่า