หลังกินมื้อเช้าเสร็จ จี้ฉางก็เริ่มยุ่งกับงานของตัวเอง
ที่ลานหลังบ้าน เสียงของเสี่ยวปู้ไจดังขึ้นเป็นระยะ
ส่วนในบ้าน เสียง “กึก~กึก” ที่เป็นจังหวะเป็นระเบียบของจี้ฉางก็ดังขึ้นอย่างสม่ำเสมอ ทุกอย่างดูสงบและเงียบเชียบ
เขตรอบนอกแสงออโรรา
บนกำแพงเมือง
ไป๋ชิงชิงยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าเคร่งขรึม ดวงตาจับจ้องไปยังที่ราบด้านนอก
ที่นั่นมีรถจักรยานยนต์กับรถจี๊ปนับไม่ถ้วนวิ่งวนอย่างบ้าคลั่ง เสียงด่าทอสารพัดดังขึ้นไม่ขาดสาย ทุกอย่างดูดิบเถื่อนและป่าเถื่อน
ใจกลางฝูงชนหนาแน่นนับพันคน กองทหารรับจ้างทะเลทรายถูกล้อมเอาไว้ทุกด้าน ทุกคนยืนหันหลังชนกัน มือถือเหยี่ยวดำ แววตาฉายความสิ้นหวัง
ใช่แล้ว กองทหารรับจ้างทะเลทรายถูกล้อม นี่คือแผนที่คนจากเขตพิเศษเคลื่อนที่ใช้กันเป็นประจำ ล้อมจุดหนึ่งไว้เพื่อล่อกำลังเสริม
บนกำแพงเมือง หยุนมู่หรี่ตามองฝูงชนที่กำลังโกลาหลอยู่ไกล ๆ ก่อนเอ่ยเสียงเบา
“ภารกิจที่เบื้องบนมอบให้เราคือไล่พวกนั้นไป หรือไม่ก็โจมตีให้เจ็บหนัก แต่ดูจากจำนวนแล้ว คงจัดการไม่ง่าย จะให้ส่งหยุนหลีออกไปเลยไหม
แค่ส่งหยุนหลีออกไป ผู้วิวัฒน์ทั้งหมดของเราก็ระดมโจมตีระลอกแรกได้อย่างเต็มกำลัง รับรองว่าพวกนั้นอย่างน้อยครึ่งหนึ่งต้องถูกทิ้งไว้ใต้กำแพงเมือง”
ไป๋ชิงชิงค่อย ๆ ส่ายหน้าเมื่อได้ยินข้อเสนอของหยุนมู่
“เมื่อกี้ตรวจสอบแล้ว พวกนั้นมีอยู่หลายกลุ่ม นี่เป็นแค่กองหน้าเท่านั้น ต่อให้ฆ่าพวกนี้หมดก็ไม่มีประโยชน์ ลองเจรจาก่อน”
ระหว่างพูด ไป๋ชิงชิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วตะโกนเสียงดัง
“ใครเป็นหัวหน้า ออกมาคุยกันหน่อย!”
เสียงของเธอดังขึ้น ครู่ต่อมา ร่างผอมเล็กในเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งก็แยกตัวออกมาจากฝูงชนที่กำลังวุ่นวาย