ตอนที่ 25 หนึ่งวินาทีหนึ่งนัดกระสุน: ฉันเป็นพ่อค้าอาวุธในวันสิ้นโลก

หลังมองอีกฝ่ายจากไป จี้ฉางก็ยืนนิ่งอยู่ตรงประตูหลัง เงียบงันอยู่นาน

จนท้องฟ้ามืดสนิท จี้ฉางจึงก้มมองสายรัดข้อมือของตัวเอง

เงิน 500,000 เต็ม ๆ ทำให้จี้ฉางถอนหายใจโล่งอกอย่างหนัก

ตอนนี้ทั้งเขตพิเศษถูกปกคลุมด้วยเงามืด จี้ฉางเองก็ไม่รู้ว่าครั้งนี้เขตพิเศษแสงออโรราจะฝ่าวิกฤตไปได้จริงหรือไม่

ในเวลาเดียวกัน ที่เขตเอฟ

เมื่อกองกำลังรับจ้างแต่ละกลุ่มซ่อมบำรุงและเติมกระสุนเสร็จแล้ว พวกเขาก็ออกเดินทางไปนอกเมืองในความมืด โดยมีหัวหน้ากลุ่มนำขบวน

แต่ใครที่ตาดีย่อมดูออกว่า คำกล่าวอ้างเรื่องเติมกระสุนเป็นเพียงข้ออ้างเท่านั้น

ถึงอย่างไร ตอนนี้เขตพิเศษก็ยากลำบากถึงขีดสุด กระสุนเองก็ขาดแคลน จะเติมให้พอภายในวันเดียวได้อย่างไร

เมื่อไม่มีเสบียงกระสุนเพียงพอ การผลัดเปลี่ยนกำลังป้องกันก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้

ด้วยเหตุนี้เอง พอตกดึกก็เริ่มมีคนลอบออกจากเขตพิเศษแสงออโรราอย่างเงียบเชียบ

แรกเริ่มมีเพียงไม่กี่คน พวกเขาดูเหมือนสวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง แต่หากสังเกตให้ดีจะพบว่าคนเหล่านี้ล้วนเป็นบุคคลระดับสูงอย่างชัดเจน

ถึงอย่างไร คนที่ทำให้เขตพิเศษเปิดประตูเมืองได้ อีกทั้งคนที่เดินทางมาด้วยรอบตัวแต่ละคนก็ดูเป็นพวกมีฝีมือ อาวุธและกระสุนก็พร้อมสรรพ นอกจากคนระดับสูงแล้วจะเป็นใครไปได้อีก

เรื่องนี้เหมือนกล่องแพนโดรา พอมีคนกลุ่มแรกออกไป หลังจากนั้นทั่วทั้งเขตพิเศษแสงออโรราก็เหมือนน้ำที่ทะลักจากเขื่อน ยิ่งนานคนก็ยิ่งออกไปมากขึ้น

หรือพูดให้ถูกคือ คนที่มีทางเลือกเริ่มพากันจากไป

เพียงคืนเดียว ก็มีคนหลายร้อยคนลอบออกจากเขตพิเศษแสงออโรราไปแล้ว