ทุกคนล้วนฉลาด เมื่อเห็นว่าไป๋ชิงชิงไม่ได้อธิบายอะไร ประกอบกับสถานการณ์การรบในตอนนี้ สุดท้ายหลี่จี๋กวงจึงไม่ซักไซ้ต่อ
เวลาค่อย ๆ ผ่านไป
1 ชั่วโมง
3 ชั่วโมง
5 ชั่วโมง
ในขณะนี้ บนกำแพงเมืองเริ่มเห็นร่องรอยแนวป้องกันถูกตีแตกอย่างชัดเจนในหลายจุด
เมื่อมองภาพการต่อสู้ที่ทอดยาวสุดสายตา หลี่จี๋กวงกัดฟันจนเลือดซึมออกมาตามไรฟัน แต่กลับไม่ยอมออกคำสั่งถอยเสียที เขาพึมพำเสียงต่ำ
“อดทนอีกหน่อย อดทนอีกหน่อย ต่อให้ได้อีกแค่ 1 นาทีก็ยังดี”
ด้านหลัง ชายร่างกำยำราวกับหอเหล็กเงยหน้ามองพี่ใหญ่ตรงหน้า แววตาฉายความทรงจำวูบหนึ่ง
ครู่ต่อมา ชายร่างกำยำผู้แทบไม่เคยพูดก็ขยับตัวขึ้นกะทันหัน
เขาเดินไปอยู่ด้านหลังหลี่จี๋กวง ค่อย ๆ ยกมือขึ้นตบไหล่พี่ใหญ่ที่ติดตามกันมาหลายสิบปีเบา ๆ แล้วกล่าวเสียงทุ้มต่ำ
“การก่อตั้งเขตพิเศษเป็นความปรารถนาร่วมกันของพวกเราในตอนนั้น ฉันทนเห็นคนจนต้องทุกข์ทรมานไม่ได้ หลายปีมานี้ฉันมีความเห็นไม่ตรงกับนายอยู่บ้าง เพราะเขตต่าง ๆ ที่พวกนายแบ่งกันไว้
แต่พี่ใหญ่ ฉันรู้ว่านายก็มีเหตุผลของนาย ฉันไต่เต้าขึ้นมาจากคนเร่ร่อนระดับล่างสุด วันนี้ก็ขอให้ฉันได้ทุ่มเทกำลังเฮือกสุดท้ายเพื่อคนระดับล่างบ้างเถอะ”
ทันทีที่สิ้นเสียง วินาทีถัดมา ชายร่างกำยำก็กระโดดลงจากกำแพงเมืองต่อหน้าสายตาตื่นตะลึงของหลี่จี๋กวง
กลางอากาศ ชายร่างกำยำที่ดูซื่อ ๆ เงยหน้าขึ้นสบตาหลี่จี๋กวง ก่อนพึมพำเบา ๆ
“พี่ใหญ่ ถ้ามีชาติหน้า ฉันก็จะติดตามนายอีก”
“ตูม!”
วินาทีถัดมา ชายร่างกำยำตกกระแทกพื้นราวกับกระสุนปืนใหญ่ สังหารสัตว์ติดเชื้อไปหลายตัวในคราวเดียว
แต่หลังจากนั้นเขาก็ถูกฝูงสัตว์ติดเชื้อกลืนหายไป ขณะเดียวกัน สัตว์ติดเชื้อนับไม่ถ้วนต่างกรูกันเข้าหาทิศทางที่เขาอยู่ ชายร่างกำยำคำรามไม่หยุด พลางต่อสู้พลางบุกไปยังที่ไกลออกไป