กระสุนเหยี่ยวดำ 400 นัด รวมกับ 100 นัดก่อนหน้านี้ ทำให้แววตาของชายหนวดเคราครึ้มเคร่งขรึมขึ้นทันที
ชายร่างใหญ่หนวดเคราครึ้มจ้องพิจารณาจี้ฉางอยู่นาน ก่อนจะยกมือขวาขึ้น โอนเงิน 8,000 เหรียญ แล้วพูดราวกับปลอบใจตัวเองว่า
“วีรบุรุษไม่ถามที่มา กระสุนก็ไม่ถามที่ไป”
พูดจบ ชายร่างใหญ่หนวดเคราครึ้มก็เงยหน้ามองจี้ฉางอีกครั้ง
“ขอแนะนำตัวใหม่ ฉันหวังเฮย หัวหน้าฝ่ายส่งกำลังบำรุงของกองทหารรับจ้างจ่านโซ่วระดับดี กระสุนเหยี่ยวดำที่นายต้องการน่ะ เอาปลอกกระสุนทั้งหมดแน่นะ? ทางเรามีช่างซ่อมอาวุธปืน
ถึงจะไม่เข้าใจวิธีการของพวกช่างทำกระสุนอย่างนาย แต่เรื่องคุณภาพปลอกกระสุนขั้นพื้นฐานยังพอรู้ จะให้ช่วยคัดแยกให้ไหม?”
พอได้ยินคำว่าช่างซ่อมอาวุธปืน ดวงตาจี้ฉางก็เป็นประกาย ก่อนจะพยักหน้าตอบ
“เอาสิ ปลอกที่ไม่เสียรูปกับมีรอยร้าวเอาไว้ก่อน บอกเขาว่าของเก้าส่วน เดี๋ยวเขาก็เข้าใจเอง”
หวังเฮยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พยักหน้า แล้วหันหลังเดินจากไป พลางไม่ลืมพูดทิ้งท้าย
“พรุ่งนี้เที่ยงจะเอามาส่ง อ้อ อย่าบอกทางกองทหารรับจ้างทะเลทรายว่าฉันเคยมาที่นี่”
จี้ฉางมองหวังเฮยเดินจากไป หญิงสาวชื่อเหลียนที่อยู่ห้องข้าง ๆ ค่อย ๆ เปิดประตูเหล็กออก พอเห็นท่าทางครุ่นคิดของเขา เธอก็เอ่ยเสียงเบาว่า
“สามีฉันเคยอยู่ในกองทหารรับจ้างระดับบี เขาพูดไม่ผิดหรอก คนพวกนี้ต่างเอาชีวิตเข้าแลกกัน ไม่มีใครยอมฟังใครทั้งนั้น อีกอย่าง นายกังวลว่ากองทหารสองกลุ่มนี้จะส่งข่าวถึงกันใช่ไหม?”
ได้ยินคำพูดของเหลียนจื่อ จี้ฉางก็หันไปมองเธอตามสัญชาตญาณ ไม่ได้ปฏิเสธ เพียงมองเธออย่างสงบนิ่ง