เมื่อมาถึงตลาดมืด โก่วตั้นกำลังคุยอะไรบางอย่างกับพ่อค้าที่ขายน้ำดำอยู่ข้าง ๆ อย่างตื่นเต้น
“โอ้โห จี้ฉาง เปลี่ยนนิสัยแล้วหรือไง? ขยันขึ้นมาซะงั้น?”
ได้ยินคำหยอกเย้า จี้ฉางก็ไม่สนใจ ก้มหน้าก้มตาเริ่มเลือกปลอกกระสุน
เขายังคงหยิบปลอกกระสุนขึ้นมาครั้งละ 10 อัน แต่คราวนี้จี้ฉางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเก็บต่อ
ไม่นานนัก เมื่อปลอกกระสุนถูกคัดเลือกออกมาครบ 50 อัน โก่วตั้นที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ชะงักไป
“พี่ชาย ช่วงนี้ได้ยินข่าวอะไรหรือเปล่า? มีข่าววงในอะไรก็เล่าให้ฟังบ้างสิ”
เห็นท่าทางช่างซักช่างถามของโก่วตั้น จี้ฉางก็ลุกขึ้น พลางยกข้อมือขึ้นให้ดู
“ช่วงนี้ขี้เกียจ ไม่อยากขยับ เลยซื้อทีเดียวเยอะหน่อย จะมีข่าวอะไรได้ล่ะ พวกเราก็ลูกค้าเก่ากันทั้งนั้น ซื้อทีเดียว 50 อัน ลดให้หน่อยไม่ได้หรือไง?”
“ลดบ้าอะไรสักอย่าง ไม่ลดให้แม้แต่อันเดียว ราคานี้แหละ ถ้าไม่พอใจก็ไปดูทางร้านเหล่าเฉินโน่น”
จี้ฉางไม่ได้โกรธที่โก่วตั้นปฏิเสธ เพราะทุกคนต่างก็ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดในซอกหลืบ หาเศษเนื้อมาประทังชีวิต ไม่มีใครเป็นคนใจบุญ
“ติ๊ง”
เงิน 10 หยวนถูกหักไป จี้ฉางมองตัวเลขบนข้อมือที่เหลือเพียง 70 หยวน แล้วหันไปหาพ่อค้าขายน้ำดำที่อยู่ข้าง ๆ
ในวันสิ้นโลก น้ำ อาหาร และอาวุธล้วนเป็นของมีค่า เมื่อเห็นน้ำดำสีคล้ำที่อยู่ข้าง ๆ ซึ่งบรรจุอยู่ในขวดขนาดใกล้เคียงกับน้ำแร่ 2 ลิตร จี้ฉางก็เอ่ยขึ้นทันที
“เอาขวดหนึ่ง แล้วก็แผ่นนมอัดแมลงสาบสองแผ่น ทั้งหมดเท่าไร?”
“น้ำ 2 หยวน แผ่นนมอัดแมลงสาบแผ่นละ 3 หยวน รวม 8 หยวน เอาอะไรอีกไหม?”
“เอาน้ำสองขวดแล้วกัน รวมเป็น 10 หยวน”
“ติ๊ง”
เงินถูกใช้ไปอีก 10 หยวน จี้ฉางหันหลังเดินกลับไปยังที่พักพิงของตัวเอง
ระหว่างทาง เขาหยิบแผ่นนมอัดแมลงสาบสีดำปี๋ขึ้นมาก้อนหนึ่ง แล้วเคี้ยวกลืนคำโต ทำให้ผู้ลี้ภัยจำนวนมากที่อยู่ระหว่างทางอดมองมาทางนี้ไม่ได้ พวกเขากลืนน้ำลายอย่างหิวโหย
“พี่ชาย ขออาหารสักคำเถอะ ผมทำงานได้ งานหนักแค่ไหนก็ไหว”
“พี่ชาย ขออาหารสักคำ...”
“พ่อหนุ่มหล่อ พ่อผมเล่นพนัน แม่ผมหย่ากับพ่อ ขออาหารให้หนูสักคำเถอะ หนูยอมกลับไปกับพี่...”
เมื่อเผชิญหน้ากับคำวิงวอนของคนเหล่านั้น จี้ฉางยังคงมองตรงไปข้างหน้า ไม่สนใจพวกเขาสักคน
ในยุคแบบนี้ จิตใจคนยากแท้หยั่งถึง เมื่อวานนี้เองก็เพิ่งเกิดเหตุเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ แทงคนตาย
และสถานที่เกิดเหตุก็อยู่ติดกับที่พักพิงของจี้ฉาง
เมื่อกลับถึงที่พักพิง เขาแขวนแผ่นนมอัดแมลงสาบที่เหลือไว้บนผนัง จากนั้นยกน้ำดำขึ้นกระดกสองอึก กลิ่นผงเหล็กพุ่งขึ้นมาจนถึงสมอง
คำเดียวเลย สะใจ!
ในเมื่อยังมีไฟฟ้าอยู่ จี้ฉางจึงไม่กล้ารอช้า ลงมือผลิตอีกครั้งทันที
ไฟฟ้าไม่เคยรอใคร จะดับก็หยุดทันที
ทำความสะอาดด้านในปลอกกระสุน ติดตั้งฐาน เติมดินปืน...
“กึก!”
“สำเร็จแล้ว”
ดวงตาจี้ฉางเป็นประกาย
หลังตรวจดูอย่างละเอียดและพบว่ารอยต่อไม่มีปัญหา เขาก็วางกระสุนที่ผลิตเสร็จลงในถาดกระสุนกระดาษสีน้ำตาล
“เหลืออันสุดท้ายแล้ว!”
ขณะพูด มือของจี้ฉางสั่นเล็กน้อย ใจเต้นระทึกขึ้นมา แต่เขาก็ยังข่มความตื่นเต้นไว้ แล้วเริ่มประกอบต่อ
“กึก”
คราวนี้ไม่ต้องให้จี้ฉางตรวจดูก็รู้ว่าสำเร็จแล้ว
เพราะแผงระบบในหัวของเขาเปลี่ยนไปทันที
【บันทึกภาพอาวุธร้อยชนิด】
【ภาพแรก: กระสุนปืนพกพื้นฐาน】
【ความคืบหน้า: 10000/10000 (เสร็จสมบูรณ์)】
【หมายเหตุ: เมื่อความคืบหน้าเสร็จสมบูรณ์ จะปลดล็อกภาพแรกอย่างสมบูรณ์ และได้รับความสามารถผลิตกระสุนหนึ่งนัดต่อวินาที (ต้องมีวัตถุดิบพื้นฐาน)】
คำว่า “เสร็จสมบูรณ์” เพียงสามคำนี้ ใช้เวลาของจี้ฉางไปถึง 3 ปีเต็ม
แต่ในวินาทีนี้ เมื่อภาพแรกในบันทึกภาพอาวุธร้อยชนิดเปล่งแสงเจิดจ้าและสว่างขึ้นอย่างสมบูรณ์ ข้อความแจ้งเตือนบรรทัดหนึ่งกลับทำให้จี้ฉางยืนนิ่งค้างไปทันที
【ปลดล็อกภาพกระสุนปืนพกพื้นฐานแล้ว สามารถผลิตกระสุนพื้นฐานได้ทุกชนิด ด้วยอัตราความสำเร็จ 100% ความเร็วในการผลิต: หนึ่งนัดต่อวินาที】
【หมายเหตุ: ต้องใช้วัตถุดิบพื้นฐานในการผลิตกระสุน】
เมื่อข้อความแจ้งเตือนนี้ปรากฏขึ้น แผงระบบก็เปลี่ยนไปทันที
【บันทึกภาพอาวุธร้อยชนิด】
【ภาพที่สอง: กระสุนปืนไรเฟิลพื้นฐาน】
【ความคืบหน้า: 0/10000】
【หมายเหตุ: เมื่อความคืบหน้าเสร็จสมบูรณ์ จะปลดล็อกภาพที่สองอย่างสมบูรณ์ และได้รับความสามารถผลิตกระสุนหนึ่งนัดต่อวินาที (ต้องมีวัตถุดิบพื้นฐาน)】
หลังอ่านแผงระบบจบ จี้ฉางก็ยังสงบใจไม่ได้อยู่นาน
ชั่วขณะหนึ่ง ค้อนฝังหัวกระสุนในมือของจี้ฉางตกลงพื้นดัง “แปะ” เขาจึงได้สติขึ้นมาทันที
จากนั้น เพื่อพิสูจน์ว่ามันเป็นเรื่องจริง จี้ฉางก็เอื้อมมือไปคว้าปลอกกระสุนสี่อันจากกล่องแทบจะโดยไม่รู้ตัว แล้วหนีบไว้ตามซอกนิ้ว
เขาทำความสะอาดปลอกกระสุนอย่างคล่องแคล่ว ต่างจากก่อนหน้านี้ที่ต้องค่อย ๆ ทำอย่างระมัดระวัง ใช้เวลาไม่ถึงสองวินาที ปลอกกระสุนทั้งสี่อันก็สะอาดเรียบร้อย
การติดตั้งฐานและบรรจุดินปืนก็ทำได้ในครั้งเดียวแทบทั้งหมด
ต่อไปคือขั้นตอนสำคัญที่สุด การฝังหัวกระสุน
“ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!”
ไม่ต้องระมัดระวังเหมือนก่อนหน้านี้อีกแล้ว เขาทำไปตามสัญชาตญาณ กระสุนคุณภาพสูงทั้งสี่นัดประกอบเสร็จในพริบตา
และตั้งแต่ต้นจนจบ เวลาผ่านไปไม่ถึง 5 วินาที
ในวินาทีนี้ เมื่อมองกระสุนสำเร็จรูปที่สะท้อนประกายโลหะ เส้นประสาทที่เกร็งตึงมานานถึง 3 ปีของจี้ฉางก็ผ่อนคลายลงในที่สุด
ความง่วงถาโถมเข้ามาทันที เขาฟุบหลับไปข้างเตียงอย่างหมดแรง
“แกรก ๆ ๆ”
เสียงแผ่นเหล็กกระทบกันทำให้จี้ฉางสะดุ้งตื่นทันที เขามองลอดร่องประตู เห็นว่าฟ้าสว่างแล้ว จากนั้นก็เอียงหูฟังความเคลื่อนไหวด้านนอก
“ข้างบ้านอีกแล้ว มีคนใหม่มาเหรอ?”
พึมพำจบ จี้ฉางก็เลิกสนใจเสียงวุ่นวายด้านนอก แล้วลงมือประกอบปลอกกระสุนที่เหลือทันที
งานที่เมื่อก่อนต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งสัปดาห์ ตอนนี้ใช้เวลาเพียงครู่เดียวก็เสร็จเรียบร้อย
ในวินาทีนี้ เมื่อเห็นกระสุนสำเร็จรูป 50 นัดถูกห่อด้วยถาดกระสุนกระดาษเคลือบน้ำมันอย่างเป็นระเบียบ แววตาของจี้ฉางก็ฉายความครุ่นคิด
กระสุน 50 นัด แถมคนในตลาดมืดก็รู้จักกันดี ปริมาณขนาดนี้ย่อมทำให้คนอื่นสงสัยแน่
ไม่ต้องพูดถึงคนอื่น แค่โก่วตั้นรู้ความลับนี้เข้า ก็ต้องหาทางทุกวิถีทางมาสืบเรื่องของเขาแน่
“บ้าเอ๊ย”
จี้ฉางสบถเบา ๆ ลุกขึ้นเอากระสุนห่อไว้ในเสื้อคลุม ก่อนเปิดประตูเดินออกไป
หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งที่อยู่ห้องข้าง ๆ กำลังพาเด็กชายตัวเล็ก ๆ มาด้วย เมื่อเห็นจี้ฉางออกมา เธอก็พยักหน้าให้เบา ๆ ถือเป็นการทักทาย
เมื่อเห็นจี้ฉาง พี่อวิ๋นที่อยู่ไกลออกไปก็ยิ้มทักทายทันที เธอสวมเสื้อผ้าบางเบาเหมาะกับอากาศร้อน
“เสี่ยวจี้ วันนี้ออกมาเช้าจัง ไม่มาจัดกันสักยกแต่เช้าเหรอ?”
ได้ยินคำหยอกเย้าของพี่อวิ๋น จี้ฉางกลอกตาไปมา ก่อนเดินตรงไปหาเธอพลางพูดขึ้น
“ไม่ล่ะ ไม่เอา ผมเพิ่งอายุ 18 ยังหนุ่มยังแน่น เอ่อ พี่อวิ๋น เมื่อวานพี่รู้ไหมว่ากองทหารรับจ้างทะเลทรายอะไรนั่นอยู่ที่ไหน?”
“อ๋อ พวกนั้นน่ะเหรอ F—104 ลูกค้าเก่าแล้ว ทำไมล่ะ นายมีธุระอะไรกับพวกเขา?”
เมื่อได้ยินพี่อวิ๋นบอกหมายเลขให้ทันที จี้ฉางก็หันเดินไปทางกองทหารรับจ้างทะเลทราย พลางตอบกลับ
“จะไปทำธุรกิจนิดหน่อย”
“เหอะ ไอ้หนุ่มอย่างนายจะไปทำธุรกิจอะไร? ดูผิวพรรณบอบบางขนาดนี้ ระวังพวกนั้นจับนายกลืนลงท้องทั้งเป็นล่ะ”
จี้ฉางไม่สนใจคำหยอกเย้าของพี่อวิ๋น เมื่อเดินมาถึงจุดหมาย เขาก็เห็นชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งกำลังซ่อมรถกระบะเก่า ๆ อยู่ในโรงงานแผ่นเหล็กขนาดใหญ่ตั้งแต่ไกล
ชายร่างกำยำคนเมื่อวานกำลังนั่งยอง ๆ อยู่หน้าประตูโรงงาน สูบยาเส้นพลางพ่นควันออกมาเป็นระยะ
“โอ้ นี่ไม่ใช่ช่างผลิตกระสุนหรอกเหรอ? มาทำอะไรแถวกองทหารรับจ้างของพวกเราล่ะ เมื่อวานลืมแนะนำตัว ฉันชื่อเหล่าอู๋ รองหัวหน้ากองทหารรับจ้างทะเลทราย”
คำว่า “ช่างผลิตกระสุน” ทำให้คนที่กำลังยุ่งอยู่ในโรงงานหันมามองทางนี้แทบจะพร้อมกัน
จากนั้นชายฉกรรจ์แต่ละคนก็พากันเดินเข้ามา สีหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยเจตนาร้าย