ยามเที่ยง หลังพี่เหลียนกลับมา เธอก็เล่าข่าวทั้งหมดที่รู้ให้จี้ฉางฟัง
「โหดร้ายขนาดนั้นเชียวหรือ? หวังว่าผู้อุปถัมภ์รายใหญ่ทั้งสองของฉันจะปลอดภัยดี ทางซาห่ายน่าจะไม่มีปัญหาอะไรมาก ส่วนจ่านโซ่วมี 5,000 นัดที่ฉันให้ไปก่อนหน้านี้
ถ้าคำนวณตามจำนวนคนแล้ว น่าจะมีกระสุนเพียงพอยิ่งกว่าซาห่ายเสียอีก ถึงอย่างไรพวกเขาก็เป็นแค่กลุ่มระดับดีที่มีคน 50 คน การป้องกันตัวเองคงไม่มีปัญหาหรอกมั้ง」
จี้ฉางฟังข่าวจบก็คิดกับตัวเองเงียบ ๆ
เมื่อเทียบกับคำพูดอย่างเป็นทางการของพวกเจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมายแล้ว ข่าวที่พี่เหลียนสืบมาเชื่อถือได้ที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย
เพราะอย่างนั้นเอง ความรู้สึกถึงวิกฤตจึงผุดขึ้นจากก้นบึ้งหัวใจของจี้ฉางในชั่วพริบตา
「ไม่ได้การ จะเอาแต่ใช้ชีวิตสบาย ๆ แบบนี้ต่อไปไม่ได้ คนต่ำต้อยยังไม่กล้าลืมชาติบ้านเมือง แม้แต่เด็กสามขวบก็เข้าใจหลักการที่ว่าเมื่อรังพัง ไข่ทุกฟองย่อมแตกหมดแล้ว ทำงานล่วงเวลา ต้องทำงานล่วงเวลา」
พูดจบ จี้ฉางก็หันหลังเดินเข้าห้องเล็ก ๆ ไปเริ่มทำงานต่อทันที
ตอนนี้ในตู้จัดแสดงมีกระสุนสำรองอยู่ 255,000 นัด เหลืออีกแค่ 45,000 นัดก็จะวางเต็มตู้
คิดถึงตรงนี้ จี้ฉางก็เหลือบมองเวลาบนสายรัดข้อมือ พบว่าตอนนี้เป็นเวลา 11 โมงครึ่ง จึงตัดสินใจแน่วแน่ว่าคืนนี้จะต้องผลิตกระสุนให้เต็มตู้จัดแสดง
กระสุน 45,000 นัดต้องใช้เวลาถึง 12 ชั่วโมงครึ่ง แต่เพราะความรู้สึกถึงวิกฤต จี้ฉางจึงลงมือทำจนเสร็จทั้งหมดจริง ๆ ตอนเลยเที่ยงคืนไปแล้ว
ตอนนี้จี้ฉางเวียนหัวตาลาย แต่ก็ยังฝืนความเหนื่อยล้าลุกขึ้นยืน แล้วย้ายกระสุนเหยี่ยวดำทั้งหมดไปใส่ตู้จัดแสดงตรงประตูหลัง
ไม่นานนัก เมื่อตู้จัดแสดงที่จุได้ถึง 300,000 นัดถูกอัดแน่นจนเต็ม สิ่งที่เห็นสุดสายตาก็คือสีทองเหลืองอร่าม ทำให้หัวใจที่กระสับกระส่ายของจี้ฉางผ่อนคลายลงเล็กน้อย