ภายในเขตซี
ทันทีที่ผู้บังคับใช้กฎหมายประกาศว่าวิกฤตการสู้รบสิ้นสุดลง จี้ฉางก็รีบขึ้นไปชั้นบนเป็นคนแรก ดวงตาคล้ำโหล
ผ่านไปครึ่งวัน ปู้ไจซึ่งได้รับการดูแลอย่างเอาใจใส่จากพี่เหลียนก็ฟื้นขึ้นมาแล้ว ตอนนี้นอนอยู่บนเตียงและกำลังกินโจ๊กข้าวฟ่าง
เมื่อสังเกตเห็นสายตาของจี้ฉาง ปู้ไจก็มองเขาแล้วยิ้มอย่างไร้เดียงสา
ส่วนพี่เหลียนเองก็เห็นได้ชัดว่าผ่อนคลายลง นางเอ่ยเสียงเบา
“จบแล้วค่ะ เถ้าแก่ ในที่สุดก็จบแล้ว คุณพักผ่อนให้เต็มที่ได้แล้ว ร้านฉันจะดูแลเอง ส่วนปู้ไจก็ต้องมีคนคอยดูแลด้วย เถ้าแก่รีบไปนอนชดเชยสักตื่นเถอะค่ะ”
ตรงหน้าประตู จี้ฉางไม่ได้ปฏิเสธ เพียงพยักหน้าเบา ๆ
“ได้ ฉันปิดร้านแล้ว ตอนนี้คนจำนวนมากกำลังอพยพออกไปยังเมืองชั้นนอก เธอก็ดูแลสุขภาพด้วย”
กลับถึงห้องนอนใหญ่ จี้ฉางเห็นว่าท้องฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว หลายวันมานี้เป็นครั้งแรกที่เขาถอดเสื้อผ้าออกหมด ก่อนจะอาบน้ำอย่างสบายตัว แล้วค่อยขึ้นเตียง
เขายกข้อมือขึ้นดูเวลา ก่อนจะผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว
คืนนั้นจี้ฉางหลับสนิทและสบายมาก จนกระทั่งฟ้าสาง เขาถึงตื่นขึ้นมาเอง
เปิดประตูห้องแล้วเงี่ยหูฟัง เมื่อรู้ว่าพี่เหลียนกับปู้ไจยังหลับอยู่ จี้ฉางจึงลงไปชั้นล่าง
“ครืด!”
ประตูม้วนถูกดึงขึ้นฉับพลัน เพียงชั่วข้ามคืน ฝูงชนที่เคยเบียดเสียดกันก็หายไปหมดแล้ว
ไกลออกไป ผู้บังคับใช้กฎหมายกำลังลาดตระเวนกันเป็นกลุ่มเล็ก ๆ ส่วนผู้ลี้ภัยบางส่วนที่มาจากเขตอื่นก็กำลังเร่งทำความสะอาดถนนตามจุดต่าง ๆ
ดูเหมือนทุกอย่างจะกลับเข้าสู่ภาวะปกติแล้ว