“เหล่าจวิน แล้วภารกิจแรกของผมจะเริ่มเมื่อไหร่?”
ในร้านชานมริมถนนแห่งหนึ่ง แอร์เปิดเย็นฉ่ำ ต่างจากอากาศร้อนระอุของกลางฤดูร้อนข้างนอกราวกับอยู่คนละโลก
อวี๋ไฉถอดเกราะอบอ้าวชุดนั้นออกแล้ว เปลี่ยนกลับมาใส่กางเกงขาสั้นเสื้อแขนสั้นตามปกติ วางข้อศอกบนโต๊ะ
เขานั่งตรงข้ามเหล่าจวินที่กลับมาสวมชุดลำลองดังเดิม มองไท่ซ่างเหล่าจวินกำลังดื่มชานมไข่มุก
วิธีดื่มชานมของเหล่าจวินไม่ต่างจากคนธรรมดาเลย เสียบหลอด ดูดทีเดียว ไข่มุกดำหลายเม็ดก็พุ่งขึ้นตามหลอดใส
สายตาของอวี๋ไฉอดไม่ได้ที่จะไปจับอยู่ที่ภาพนั้น ในหัวพลันนึกถึงคลิปที่เคยเลื่อนผ่านเมื่อก่อน
ว้าว ดูดทีเดียวก็ได้กินแล้ว.............
“อย่าคิดว่าผู้เฒ่าคนนี้ไม่รู้ว่าเจ้ากำลังคิดอะไร”
“.............”
อวี๋ไฉสะดุ้งโหยง ประสานสองมือเข้าหากัน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มขอโทษอย่างจริงใจ
“ขอโทษครับ ขอโทษจริง ๆ ครับ”
เหล่าจวินกลืนชานมในปากลง จึงค่อยเอ่ยปากไม่รีบร้อน “ส่วนจะเมื่อไหร่นั้น อืม ยังต้องเตรียมการอีกหน่อย พรุ่งนี้ผู้เฒ่าจะไปหาเจ้าที่บ้าน”
พูดจบ เขาก็ลุกขึ้น จัดปกเสื้อลำลองให้เรียบร้อย แล้วเดินไปทางประตู
อวี๋ไฉมองตามแผ่นหลังของเขาที่จากไป
เห็นชัดเลยว่าท่านผู้เฒ่าไม่มีท่าทีจะจ่ายเงินแม้แต่นิดเดียว
อวี๋ไฉล้วงกระเป๋าโดยสัญชาตญาณ แล้วคว้าได้แต่ความว่างเปล่า
เขารีบเรียกเหล่าจวินไว้ “เหล่าจวิน! โทรศัพท์ผมท่านยังไม่คืนเลยนะ! ไม่มีโทรศัพท์ผมจ่ายเงินไม่ได้นะ!”
เหล่าจวินไม่หันกลับมา เสียงลอยมาจากทางประตู
“ให้เจ้าไปนานแล้ว”
เขาก้าวออกจากร้านไป
สายตาอวี๋ไฉตามแผ่นหลังเขาข้ามประตูกระจกไป เห็นร่างของเขากลืนหายเข้าไปในแสงแดดนอกร้าน
แล้วเพียงชั่วพริบตา คนก็หายไป
“ให้ผมแล้ว?”
อวี๋ไฉไม่มีเวลาตกใจกับวิธีหายตัวของเหล่าจวิน เรื่องเร่งด่วนคือโทรศัพท์
เขาล้วงมือเข้ากระเป๋าทันที ปลายนิ้วสัมผัสวัตถุทรงสี่เหลี่ยมแบนแข็ง ๆ ชิ้นหนึ่ง
หยิบออกมาดู ก็เป็นโทรศัพท์ของตัวเองจริง ๆ
มองโทรศัพท์ แล้วจู่ ๆ ก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นได้
ในหัวผุดประโยคที่เหล่าจวินพูดไว้เมื่อครู่ “วันนี้ถ้าเจ้าชิงโทรศัพท์ไปจากมือผู้เฒ่าได้ ผู้เฒ่าจะให้ยาจินดานเก้ารอบเจ้าหนึ่งเม็ด”
พูดกันตามจริงแล้ว เขาไม่ได้ชิงโทรศัพท์มาจากมือเหล่าจวินเลย
ดังนั้นยาจินดานเก้ารอบเม็ดนี้ ตามกติกาแล้วก็ไม่ต้องให้จริง ๆ
ที่แท้ก็ประหยัดยาจินดานเก้ารอบเม็ดหนึ่งนี่เอง?
พออวี๋ไฉคิดออก มุมปากก็กระตุกโดยไม่รู้ตัว หัวเราะก็ไม่ออก ร้องไห้ก็ไม่ได้
ด้วยสถานะของเหล่าจวิน จำเป็นด้วยหรือ?
อวี๋ไฉส่ายหัว โยนความคิดนี้ไปไว้ข้างหลังชั่วคราว
ไม่ว่าอย่างไร วันนี้ก็ถือเป็นเรื่องน่ายินดีเกินคาดแล้ว
เขาลุกขึ้นเดินไปที่เคาน์เตอร์ สแกนโค้ดจ่ายเงิน จ่ายค่าชานมไข่มุกแก้วนั้นของเหล่าจวินไปด้วยกัน
อวี๋ไฉอุ้มกองเกราะที่ถอดออกมา ผลักประตูก้าวเข้าสู่ไอร้อนของยามบ่าย
กลับถึงบ้าน เขาโยนเกราะไว้ที่มุมโซฟาก่อน
ของกองนั้นผ่านการวุ่นวายมาทั้งวัน ดูทุลักทุเลไม่น้อย
เขาอาบน้ำเย็นล้างกลิ่นเหงื่อทั้งตัว เปลี่ยนเป็นเสื้อกล้ามกับกางเกงขาสั้นตัวหลวมอยู่บ้าน เปิดแอร์ ทั้งตัวถึงได้รู้สึกว่าฟื้นคืนชีพจริง ๆ
จากนั้นเขาก็ทิ้งตัวลงนั่งบนเตียง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแอปแชต
พอเข้าไป รายการข้อความก็เด้งออกมาเหมือนข้าวโพดคั่วที่แตกกระจาย!
ข้อความที่แท็กเขาในกลุ่มสะสมเป็นพรืด ตัวเลขหลังจุดแดงเกิน 99+ ไปแล้ว
ยังมีคำขอเป็นเพื่อนอีกหลายรายการ รูปโปรไฟล์หลากหลาย มีทั้งแนวอนิเมะ มีทั้งภาพทิวทัศน์
อวี๋ไฉกวาดตามองคร่าว ๆ ไม่รีบตอบ ไม่รีบรับเพื่อน พวกนั้นส่วนใหญ่คงเป็นคนในกลุ่มที่มาดูความวุ่นวาย ไว้ว่างค่อยว่ากัน
เขากดเข้าไปที่หน้าแชตของเหม่ย์โหวหวังโดยตรง
มีข้อความหลายบรรทัด ไล่ดูจากบนลงล่าง ช่วงเวลาต่อเนื่องจากเช้าไปจนถึงเที่ยง
“อวี๋ไฉ ยังมีชีวิตอยู่ไหม?”
“เป็นไงบ้าง?”
“จริง ๆ เหล่าจวินก็เป็นคนดีนะ ฉันกินของเขาไปตั้งเยอะ เขาก็ไม่เคยว่าอะไรฉันเลย”
“ตอนนั้นที่อยู่ในเตากะตุ้นแปดทิศ เขายังแอบบอกใบ้ให้ฉัน เปิดช่องว่างให้ฉันนิดหน่อย............เขาน่าจะไม่ทำอะไรเธอหรอก”
“เมื่อวานขอโทษทีนะ มีเพื่อนเก่ามาหา”
“งี้แล้วกัน เธอบอกที่อยู่บ้านมา ฉันจะส่งผลไม้ไปให้กิน”
อวี๋ไฉอ่านจนครบทีละข้อความ ในใจเกิดความรู้สึกแปลก ๆ
ข้อมูลในตัวอักษรตรงหน้ามีปริมาณมหาศาล เตากะตุ้นแปดทิศ เหล่าจวินแอบเปิดทางให้ กินของเขาไปกองใหญ่ ทุกประโยคล้วนเป็นการยืนยันอย่างเรียบง่ายถึงข้อเท็จจริงที่เขารับได้แล้วแต่ยังรู้สึกไม่จริงนัก
เพื่อนออนไลน์ที่ใช้รูปโปรไฟล์เหม่ย์โหวหวังและเรียกตัวเองว่าเฮียซุนคนนี้ คือซุนอู่คงมหาเทพผู้เทียบเท่าสวรรค์จริง ๆ!
และมหาเทพผู้เทียบเท่าสวรรค์กำลังถามที่อยู่บ้านเขา จะส่งผลไม้มาให้!
อวี๋ไฉเหมือนมองทะลุหน้าจอโทรศัพท์ไปเห็นลิงหน้าขนปากแหลมตัวนั้นนั่งขัดสมาธิอยู่บนก้อนหินก้อนหนึ่ง มือข้างหนึ่งจับลูกท้อ อีกข้างจิ้มตัวอักษรบนโทรศัพท์อย่างเก้ ๆ กัง ๆ บางครั้งยังต้องใช้หางเกาท้ายทอย
ภาพนี้ทำให้เขาอดหัวเราะออกมาไม่ได้
เมื่อวานเขายังกังวลอยู่ว่าเหล่าจวินเป็นโค้ชมวยอะไรสักอย่าง วันนี้ก็ส่งวีแชทคุยกับมหาเทพแล้ว!
เขาตอบไปว่า “ผมไม่เป็นไร เหล่าจวินแค่ให้ผมช่วยทำงานนิดหน่อยเท่านั้น”
“พี่ซุน พี่เป็นมหาเทพจริง ๆ เหรอ?”
ข้อความส่งออกไปไม่ถึงวินาที อีกฝั่งก็ตอบกลับมา เร็วเหมือนเฝ้าหน้าจอรอเขาอยู่ตลอด
“แน่นอน ของแท้ไม่มีผิด!”
จากนั้นก็เด้งขึ้นมาอีกหลายข้อความ “เธออยู่ในกลุ่มมานานขนาดนั้นยังไม่รู้อีกเหรอ? ชื่อเหม่ย์โหวหวังของฉันยังไม่ดังพออีกใช่ไหม?”
“เธอไม่ใช่เหวินฉวี่ซิงหรอกเหรอ? ไม่ใช่ผู้มีปัญญาแปดสิบแปดถังหรอกเหรอ? ทำไมลงไปเกิดในโลกมนุษย์รอบเดียวลืมหมดเลยล่ะ?!”
“............หา?!” อวี๋ไฉชะงักไป
เขาจ้องคำว่า “เหวินฉวี่ซิง” สามพยางค์นั้น อ่านซ้ำอยู่หลายรอบ ยืนยันว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาด
เหวินฉวี่ซิง?
เขาเป็นเหวินฉวี่ซิง?
ทำไมเขาไม่รู้เรื่อง?
อวี๋ไฉก้มหน้ามองตัวเอง
เงินเดือนหกพัน หนี้บ้านทับตัว ปีสอบเข้ามหาวิทยาลัยพลาดไปไม่กี่คะแนนไม่ถึงเกณฑ์มหาวิทยาลัยชั้นหนึ่ง สุดท้ายเรียนมหาวิทยาลัยชั้นสองธรรมดา เรียนจบก็ทำงานกลาง ๆ ไปเรื่อย
ถ้าเขาเป็นเหวินฉวี่ซิงกลับชาติมาเกิดจริง ทำไมถึงสอบไม่ติดชิงหัว? ไม่เปิดบริษัทเทคโนโลยีอะไรทำนองนั้น?
ขณะที่เขาจมอยู่กับความคิดไร้สาระนี้ ในกลุ่มแชตก็เด้งประกาศขึ้นมาหนึ่งข้อความ
เหล่าจวินเป็นคนส่ง
อวี๋ไฉกดเข้าไปดูทันที
กล่องแจ้งเตือนระบบสีขาวติดอยู่บนสุดของแชตกลุ่มอย่างเรียบร้อย
【เหล่าจวิน: ขออภัย เนื่องจากความเลินเล่อ ทำให้คนเข้ากลุ่มผิดคน】
【เดิมทีคือซวีไฉที่เป็นเหวินฉวี่ซิงลงมาเกิดเข้ากลุ่ม แต่กลายเป็นอวี๋ไฉไปแล้ว บัดนี้ได้ดึงเหวินฉวี่เข้ากลุ่มแล้ว】
【แต่เนื่องจากสมาชิกกลุ่มผู้มีปัญญาแปดสิบแปดถังมีวาสนาเซียนติดตัว จึงไม่เตะออกจากกลุ่ม】
วินาทีที่ประกาศถูกส่งออกไป กลุ่มเงียบไปสองวินาที แล้วข้อความก็เริ่มรัวเป็นสายน้ำ
มีคนส่งสติกเกอร์ปิดปากแอบหัวเราะ มีคนส่งฮ่า ๆ ๆ ๆ มีคนบอกว่าสมควรแล้วที่เจ้าหนุ่มนี่ถึงเก่งนักที่แท้เป็นเพราะดึงผิดคน ยังมีคนแท็กบัญชีที่เพิ่งเข้ากลุ่มใหม่ ชื่อเล่นว่าซวีไฉ รูปโปรไฟล์เป็นหนังสือโบราณเย็บด้าย
อวี๋ไฉจ้องประกาศนั้น มุมปากกระตุก
ซวีไฉ
เขารู้จักคนนี้
เคยมีข่าวว่าตอนมัธยมต้นถูกส่งตัวเข้าห้องเรียนอัจฉริยะของชิงหัว แต่เขาไม่ไป กลับสอบเข้ามหาวิทยาลัยเอง สุดท้ายได้คะแนนเต็มคว้าที่หนึ่งของประเทศ
ช่วงนั้นติดเทรนด์หลายวัน สื่อใหญ่ ๆ แย่งกันสัมภาษณ์ อวี๋ไฉตอนนั้นยังเลื่อนผ่านคลิปมาแล้ว ตอนดูในใจมีความคิดเดียว
เรียนมายังไงเนี่ย?!
โอเค เขาไม่ใช่เหวินฉวี่ซิงจริง ๆ ด้วย
ตอนนั้นเอง ข้อความของซุนอู่คงก็เด้งออกมาอีก ระหว่างบรรทัดแฝงความสนุกสนานที่ไม่ปิดบัง
“โอ้โห! เธอไม่ใช่เหวินฉวี่ซิงเหรอเนี่ย? มิน่าล่ะถึงกล้าขึ้นมาก ถึงขั้นกล้าไปนัดตีกับเหล่าจวิน!”
“เห็นแก่เรื่องนี้ เฮียซุนขอคบเธอเป็นเพื่อน!”
“วันหลังมาเที่ยวเขาฮวากั่วนะ! รีบส่งที่อยู่มา เดี๋ยวส่งผลไม้ไปบำรุงร่างกายก่อน งานของเหล่าจวินไม่ใช่ของง่ายนะ!”
อวี๋ไฉมองข้อความนี้ ความผิดหวังเล็กน้อยในใจก็ถูกความคาดหวังที่ใหญ่กว่ากลบไปในพริบตา
มหาเทพจะส่งผลไม้ให้ ผลไม้จากเขาฮวากั่ว สำหรับเขาแล้ว...........นั่นก็คือผลไม้เซียน!
ผลไม้เซียนที่กินแล้วไม่รู้จะมีสรรพคุณอะไร!
เขาตอบทันที “ได้เลย! ขอบคุณมหาเทพมากครับ! บ้านผมอยู่หมู่บ้านซิ่งฟู่”
หลังส่งข้อความออกไป รูปโปรไฟล์ของซุนอู่คงก็เป็นสีเทา แสดงว่าออฟไลน์
คงไปเตรียมผลไม้แล้ว
อวี๋ไฉวางโทรศัพท์บนเข่า คิดในใจ ไม่รู้จะส่งถึงเมื่อไหร่
ขนส่งเร็วแค่ไหนก็ต้องสองวัน ถ้าส่งจากเขาฮวากั่ว เส้นทางขนส่งแบบนั้นเขาคิดไม่ออกจริง ๆ
ผลไม้เซียนไปตามลมหรือใช้วิธีอื่นกันนะ?
หวืด!
ความคิดของอวี๋ไฉยังไม่ทันตก นอกหน้าต่างก็มีเสียงเฉือนอากาศแหลมคมดังขึ้นมา
เขาเงยหน้ามอง ตาเบิกโพลงทันที!
เห็นแต่!
เมฆสีทองอ่อนก้อนหนึ่งกำลังพุ่งมาจากขอบฟ้าไกล ๆ อย่างรวดเร็ว ลากเส้นทางสีทองไหลเป็นสายผ่านท้องฟ้าสีครามและเมฆขาว เร็วจนไม่น่าเชื่อ ชั่วพริบตาก็จากจุดสว่างเล็ก ๆ กลายเป็นขนาดกำปั้น แล้วจากขนาดกำปั้นกลายเป็นขนาดเบาะรองนั่ง
มันพุ่งผ่านเส้นขอบฟ้าของเมือง ผ่านหลังคาตึกสูงหลายหลัง แล้วพุ่งลงมาอย่างแม่นยำไม่ลังเลตรงไปยังหน้าต่างที่แง้มอยู่ของบ้านอวี๋ไฉ!
อวี๋ไฉไม่ทันได้ลุกขึ้น เมฆสีทองก็บินเข้ามาทางหน้าต่าง หยุดนิ่งมั่นคงกลางอากาศ ลอยอยู่ตรงหน้าเขา ห่างจากปลายจมูกไม่ถึงช่วงแขน!
ขอบเมฆม้วนตัวพลิ้วด้วยหมอกนุ่มนวล ภายในเมฆมองเห็นแสงสว่างไหลวนเลือนราง เหมือนมีใครยัดพระอาทิตย์ดวงเล็กไว้กลางใจเมฆ!
บนเมฆมีตะกร้าผลไม้สานด้วยไม้ไผ่สองใบ ข้างในเต็มแน่นไปด้วยลูกท้อและกล้วย
ลูกท้อแต่ละลูกใหญ่เท่ากำปั้นผู้ใหญ่สองกำปั้น ขาวอมชมพู เปลือกยังมีหยดน้ำค้าง ส่งกลิ่นหอมหวานสดชื่น แค่ได้กลิ่นก็ทำให้จิตใจแจ่มใสขึ้น!
กล้วยเหลืองอร่าม โค้งงอวางซ้อนกัน ผิวเรียบเนียนราวขัดเงา แต่ไม่มีร่องรอยการแต่งแต้มของมนุษย์เลยสักนิด เป็นความเงางามบริสุทธิ์ตามธรรมชาติ!
เสียงใสไพเราะดังออกมาจากก้อนเมฆ
“ขนส่งเขาฮวากั่ว ท้ออายุสามสิบปีและกล้วยอายุยี่สิบปีของคุณมาถึงแล้ว”
“กรุณาเซ็นรับค่ะ”
อวี๋ไฉ: “..........”
“เซ็นรับครับ”